Kitabın özeti sayfa 392 de bir paragraf ile yapılmış aslında;
1) Kişisel çıkarı en fazla artıran eylem, rasyoneldir.
2) Natüralizm doğruysa ve tüm hayatımız bu dünya ise ahlaklı olmak herkes için her zaman kişisel çıkarı en fazla artıran seçenek değildir. Zira kötülük yaparak kişisel çıkarı artırmak mümkündür.
3) O halde natüralizmde ahlaklı olmak herkes için her zaman rasyonel değildir.
Ancak bu tabloya Tanrı ve ilahi Adalet eklendiğinde elde edilen sonuç tamamen değişmektedir:
1) Kişisel çıkarı en fazla artıran eylem rasyoneldir.
2) Eğer Tanrı ve ahiret varsa, ahlaklı eylemler ödüllendirilecek, ahlaksız eylemler cezalandırılacaktır. Dolayısıyla kötülük yaparak kişisel çıkarı artırmak ebedi hayatımız düşünüldüğünde mümkün değildir.
3) O halde teizmde ahlaklı olmak herkes için her zaman rasyoneldir.
Sonuç olarak natüralizmde herkesin her zaman ahlaklı olmak için rasyonel gerekçesi bulunmamaktadır. Öyle ki, ahlaksızlık yapan insanları ayıplamamızın rasyonel değil ancak duygusal dayanakları olabilir. Ancak teizm de ahlaksız olmak her halükarda irrasyonel ve kişinin zararınadır.