Sıradan okurlar kaybolsun yoksa omuz atarım sizlere/yeraltı adamı1000Kitap
1000Kitap'taki o entel güruhun sayfalarca "varoluşçuluk, hiçlik, toplumsal yabancılaşma" diye gevelediği, süslü kelimelerle kafanızı ütülediği incelemeleri unutun. Ben size bu işin teorisini değil, kağıt kalemle notlarını aldığım üstüne ekip biçtiğim bu kitabın teknik raporunu ve anakartını anlatacağım. Karşımızda öyle gökten zembille inmiş fabrika ayarlarından "ruhsuz" olarak programlanmış bir robot yok. Karşımızda sistemin bütün o iğrenç, yorucu mücadelesine bakıp fişi kendi iradesiyle çeken bir adam var. Meursault.
(Spoiler ve teknik terimler içerir)
1)Hırs simülasyonunu reddetmek ve kendi şalterini indirmek;
Millet sanıyor ki bu adam doğuştan duygusuz, beyninde çipleri eksik falan. Hikâye! Adamın patronu gelip Paris'te çalışma fırsatı sunduğunda okul yılları akla geldiğinde sistemin asıl şifresini görüyoruz. Meursault da bir zamanlar başarı peşinde olmaya adaydı; hırsları, kariyer hedefleri vardı. Ama okulu yarım bırakmak zorunda kalınca bir şeyler koptu. Bütün o toplumsal merdivenleri tırmanma yani "başarı" dedikleri yalanın aslında insanı köleleştiren yorucu bir fare kapanı olduğunu çözdü. O ana şalter panosunun karşısına geçti ve bilinçli bir varoluşsal grevci olarak kendi şalterini kendi iradesiyle indirdi. Yani ortada bir kurban yok, sistemi çözüp cihazı güç tasarufu moduna alan zeki bir adam var. Varlığıyla yokluğu bir, tam bir enerji tasarrufu
2)cenaze tiyatrosu;
Kitabın başı malum "Bugün annem öldü." Herkes burada anlamsızca ahlak bekçisi kesilir ama adam patrondan özür dilerken bile aslında o iğrenç sistemi tokatlıyor. Çünkü patron için orada ölen bir anne yok, iki günlük iş gücü kaybı var. Meursault toplumun beklediği gözü yaşlı evlat tiyatrosunu oynamıyor. Gece yaşlılarla otururken, morukların öksürmesini ve tuhaf sesler çıkarmasını izlerken yas
Dışarıdan ne kadar estetik görünürse görünsün, evliliklerin coğrafya fark etmeksizin zamanla nasıl birbirine benzediğini ve sessizce yabancılaştığını gösteren evrensel bir hikaye. Ancak olay örgüsünün çok zayıf olması ve aşırı durağan ilerlemesi nedeniyle okurken yer yer oldukça sıkıldım.Sonuçta kitap boyunca büyük, sarsıcı olaylar yerine bir evliliğin ağır çekimde çürümesini izliyoruz. Dilindeki şiirselliğe rağmen, benim için çok eşsiz ya da akılda kalıcı bir başyapıt olamadı.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Jack London, yorma be kanka… Tüm kitaplarını zevkle okuyan biriyim ama senin şu boks kitaplarına gelince bende şalter atıyor. İçimi bir sıkıntıdır basıyor, ne yapacağız bilmiyorum be oğlum. Keşke böyle kitaplar yazmasaydın.
Bir Oyun Bir Eğlence ~ James Salter
Merhaba sevgili kitapseverler, başkasının teninde üşümek, kendi hiçliğini bir başkasının tutkusuyla örtmeye çalışanların en karanlık edebi cezasıdır, diyerek sonda söyleyeceğim şeyi baştan söyleyip ana temayı özetlemek istedim.
Kitap ilk bakışta Fransa'da, pastoral manzaralar eşliğinde yaşanan tutkulu bir aşkı anlatıyor gibi. Phillip Dean; yakışıklı, pervasız ve hiçbir yere kök salamayan bir adam. Anne-Marie ise sıradan bir genç kız. Dean için o, tıpkı kitabın adı gibi, sadece "bir oyun, bir eğlence."
Ama Salter'ın asıl yaptığı şey bambaşka. Bize bu hikâyeyi anlatan ses, başlarda her şeyi bilen tanrısal bir anlatıcı gibi görünüyor. Oysa sayfalar ilerledikçe fark ediyorsunuz ki bu ses Dean'in hayatına, bedenine, tenine sahip olamayan, bu yüzden onu uzaktan izleyen, onu kafasında kurgulayan hastalıklı bir röntgenciden başkası değil. Anlatıcının dudaklarından dökülen o "Aşkta başarılı olan tüm erkeklerden korkuyorum" itirafı, aslında Dean’e duyduğu o ezik ve saplantılı hayranlığın en net özeti.
Kamerayı Anne-Marie’den çok erkeğin bedenine, cinselliğine ve eylemlerine odaklamış olması da bu gizli takıntının en büyük kanıtı. Satır aralarında hep o çaresiz yankıyı duyuyorsunuz: “Asıl benimle aşk yaşasaydın, sana bunları yaşatmazdım." Bu roman, kendi hiçliğini başkasının kurgusal bedeni üzerinden örtmeye çalışan bir adamın varoluşsal açlığını anlatıyor.
Salter, kitapta güvenilir anlatıcı denilen o sarsılmaz tahtı paramparça ediyor. Bizi, bir adamın başka bir adamı izlerken kendi dondurucu yalnızlığını nasıl ifşa ettiğine tanık ediyor. Ve bütün o efsunlu anların, oyun ve eğlencenin sonuna, Dean’in ölümüyle buz gibi bir gerçekliği yerleştiriyor.
Anlatıcının bu karanlık yüzü, röntgenciliği ve Salter'ın cesur anlatımını çok sevdim. Kısaca
ÖBU 2
1.kitap kadar mükemmel ve güzel. Bu sonu haketmiyorlardı. Ama kitap mutlu sonla bitseydi saçma olurdu sanırım. Çünkü adı üstünde Öyle bir uğradım. Ukde’nin öyle bir uğramasına rağmen Eflah ile arasında ki ilişki o kadar iyiydi ki. Sonunu bilmeme rağmen ağlamıştım. Hem de okulda. 5 dakika falan net ağlamıştım. Dayanamadım. Bu yer spoi olacak isteyen okusun!!!!
Bir de Ukde’nin babasının Kenan olduğunu öğrendikten sonra bende şalter koptu. Kenan da şerefsizmiş. Sarhoş bir kadından faydalanacak kadar kıskançlığın esiri olmuş. He bir de içkisine ilaç koymuş. Necip,Piraye’ye çok iyi bir koca olabilirdi. Ama Piraye ona sormak yerine sürekli ayyaş gezdi. Sonunda da katil oldu ve hapise gitti. Piraye’nin bir konudan haklı olsada insan bir sorar yani değil mi? Neyse kitap okunur
"Har içinde biten gonca güle minnet eylemem..."
Selamlar millet!! Yine ben. Öncelikle söylemeliyim ki sırf bu incelemeyi yazmak için bayağı çaba sarf ettim ve zamanımdan da bayağı fedakarlık ettim ama sorun pişman mıyım?? Diyecek çok şeyim var ama olabildiğince kısa(?) tutmaya çalışacağım :) İlk olarak kitapla ilgili konuşacağız, daha sonra ise size izlediğim bazı vidolar hakkında biraz (?) bilgi vereceğim. Hazırsanızzz başlıyoruzz!!
16 yaşında bir Deborah'ımız var ama kitabı azıcık okuduğunuzda bile anlıyorsunuz ki o aslında hepimizden bir parça. Bizim ruhumuzun bir parçası. Bu dünyanın gerçekleri, yalanlar, doğru bilinen yanlışlar, baskılar, beklentiler, olamayan arkadaşlık ilişkileri, ailevi sıkıntılar, sağlık sorunları onu farklı bir dünya yaratmaya itmiş. Yaşadığı dünyaya katlanamayınca o da kendi kafasında kendine ait bir "Yr" yaratmış. Onun evreninin adı bu. Kendi tanrıları, kendi yasaları, kendine özgü bir dili var. Ama aslında ne kadarı ona ait acaba?..
Şimdi kendinizi onun yerine koyun bir. On altı yaşındasınız ve şizofreni tanısı konuyor, sonra da hastaneye yatırılıyorsunuz. Aileniz için oluşan algıyı, akranların size bakışını bir düşünün. Cüzzamlı bir yaratık gibisiniz. Kusurlu, yanlış, gereksiz, zehirli... ve Deborah da kendini "zehirli" diye tanımlıyor. Ne zaman biriyle yakınlaşsa sanki ona zarar gelecek kendi yüzünden...
Hastaneye yatırılınca orada kendine benzer birçok hastayla tanışıyor. Siz Deborah'ın hayatına ve iç dünyasına ortak olurken aynı zamanda diğer karakterlerin de yaşamının parçası haline geliyorsunuz. Dr. Furi ile siz de terapi görüyorsunuz. Hastalık krizlerine, saldırganlıklara, kendine zarar vermelere şahit oluyorsunuz ve tabii en içten arkadaşlıklara da. Okuyunca anlıyorsunuz ki biraz anlaşılmak, anlatmak insana çok iyi gelebiliyormuş. Biraz sevgi hissetmek, ilgi görmek insana