Aslı
@salusvagus
Meyra : (10/10)
"Süt emen bir bebeğin sütü istediği gibi, insan da ancak ihtiyarlığında ölümü istemeli."
Nasıl başlasam, nereden başlasam, bilemiyorum. Bu kitap vicdanınızı boğazlayıp sizi yerle bir edecek, insanlığın kötülüğünü yüzüne çarpa çarpa size gösterecek, bir zamanlar görülmeyeni, gösterilmeyeni gösterecek bir kitap.
Ne mi anlatıyor? Srebrenitsa katliamını. Dünyada asırlardır süre gelen din savaşının Müslüman Boşnakların canını ne denli yaktığını, nasıl öldürüldüklerini, tüm dünyanın bu süre zarfında yatağında nasıl mışıl mışıl uyuduğunu, insanların pek yakın bir tarihte ne denli büyük acılarla boğuştuğunu başınıza kaka kaka anlatıyor.
İyi ki de anlatıyor. Yazar tam tamına 301. sayfada şunu söylüyor:
"Ve artık gerçekleri yazmanın zamanı...
Aksi hâlde kimse yazmazsa unutulacak."
Bu yakın tarihte bu denli büyük bir acının, soykırımın, aslında insanlık savaşının nasıl görülmezden geldiğini alın, okuyun, okutun, anlatın. Ama tarihin bu kara lekesinin unutulmasına asla izin vermeyin.
#alıntı
"...Sence bunları şeytan mı, yoksa insan mı yaptı?"
...
"İnsan yaptı,"..."Şeytan da onların yaptıklarına şapka çıkardı..."
Evren 101 ( 9/10)
Evren 101, şimdiye dek "Neden okumadım, neden görmedim ve bu kitabı kendime rehber olarak almadım?" dediğim bir kitap oldu.
Bir kere evren hakkında çoğu şeyi öğreniyor, bilgi sahibi oluyor, özellikle öğrenmek istedikleriniz için ufak bir adım atarken güneş sistemi hakkında en temel bilgilere sahip oluyorsunuz.
Dili inanılmaz keyifli ve öğretici. Yazar da en başında öğretebilmek adına bazı kelimelerin anlamlarını ve terimlerin açıklamalarını size sunuyor.
Benim 1 puan kırma nedenim ise her şeyi öğrenmeye çalışırken bazen öğrendikleriniz birbirine girebiliyor. Ama burada benim kendimi eleştirmem gerek sanırım. Zira yazar en başında "Yalnızca dikkatinizi çeken yerleri konu konu okuyabilirsiniz." diyor.
Fakat öyle ki, tümünü merak edip uzayın o tüm doluluğunu daha fazla öğrenmek istiyorsunuz.
Tutunamayanlar (5/10) #kitapyorumu
Sabreden derviş muradına ermiş, diyerek okumaya başladığım kitabı çıldırarak, iç sıkıntılarımı susturmaya çalışarak, dervişlikten ziyade derdime derman aramak adına kitap yolculuğuna devam edecek bir okuyucu olarak karşınızdayım.
Tutunamayanlar, kesinlikle benim kitabım değilmiş, bunu anladım. İnanılmaz büyük bir heves ve umutla başladım. O herkesin dilinden düşürmediği, tabir-i caizse pelesenk olmuş bu kitabı kesinlikle okuma vakti geldi demiştim ki... Kesinlikle alışılmışın dışında olan bu kitap beni okurken inanılmaz zorladı, dilinin ağırlığı altında ezip parçaladı diyebilirim.
Kitap genel itibari ile Turgut isminde genç bir mühendisin arkadaşı Selim'in ölümünü kabullenemeyişi ile birlikte onun hayatını daha derinleri ile tanımaya çalışması üzerine olan kelimelerle uzanıyor. Selim'in naifliği ve kırılganlığı, Turgut'un onun hayatını anlamaya çalışması, insanları tanıma mecaliyle yıpranmasını sizlere sunuyor ve en sona ölümü bekleyen bir adamın mektupları ile zihnini bütünleştiren bir Turgut ortaya çıkıyor.
Kitaptaki diyaloglar tek bir paragraftan oluşuyor desek yeridir. Ancak bu paragraf upuzun cümleler ve sınırlı noktalama işareti ile süslediği için çoğu zaman kim konuşuyor, kim ne diyor, okurken afallıyorsunuz. Ama bunun en mühim nedeni kitaptaki bu uzunlukların baş karakterin zihninin içerisinden geçmesi sanırım. Bu yüzden bir sayfa, noktalamalardan uzak bir halde tek cümle oluşturmaya yetiyor.
Ben başlarken koca bir akıcılık beklediğimden dolayı hayal kırıklığı yaşadım, sıkıntılara uğradım diyebilirim. Bundan dolayı ortalama bir puan veriyor, Oğuz Atay'ın diline alışırsanız okumanızı temenni ediyorum.
#alıntı
"Önce kelime vardı," diye başlıyor Yohanna'ya göre İncil. Kelimeden önce de yalnızlık vardı. Ve kelimeden
"Bir gün...
Sıradan bir insanın başına sıradışı bir olay geldi.
Ve böylece başkarakterimizin yolculuğu başladı..."
Kitap henüz başlamadan, ilk sayfasında bu cümleler yer alıyor bir sayfanın ucunda. İncir Kuşları, gerçek bir hikayenin ta kendisi.
Genel irtibariyle baktığımızda beğendiğim bir kitap oldu. Ama bu beğenmem, hikayenin gerçekliğinden ötürü denilebilir. Hikaye ciddi anlamda yaşanmış olan kirli günleri yüzünüze çarpıp insanlık adına büyük bir utanç duymanızı sağlıyor. Geçmişte yaşanan karanlık günlerin yüreğinizi acıtan izlerini üzülmeden okumanız mümkün değil.
Ancak her ne kadar hikayenin gerçekliğinden bahsediyor olsak da ben ne yazık ki yazarın anlatım dilini beğendiğimi ifade edemeyeceğim. Gözüme takılan, inanılmaz bir biçimde tekrara düşüp etkiletlendirildiğini düşündüğüm bir takım noktalar oldu. Devamlı "müslüman" kelimesinin kullanılıp islamiyete dair ifadelerin üzerinde durulması bana tasavvuf kitabı okuduğumu hissettirdi bazı anlarda. Bazı vakitlerde çok fazla karakter etiketlendirilmesi yapıldığını düşündüm. Konuşmalar, konuşma dilinden çok edebi birer yazım dili halinde yazılmıştı. Bundan dolayı zaman zaman gerçekliğinden epey koptum.
Yazarın zaten bir gazeteci olması sebebiyle konuya hakimiyeti oldukça fazla. Ancak konu hakkındaki bilgileri, savaşın çıkmasına dair olan birikiminin çoğunu birden bire vermesi beni o tarihi anlayabilmek konusunda oldukça zorladı. Daha tane tane, böyle bir hikayeyi daha fazla yayarak anlatmasını tercih ederdim.
