Samet Ceylan
@samet191
Je suis moi, mais je ne suis pas ça.
Tarihçi
Anadolu Üniversitesi
68 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Bilmeden mutluluk olmaz. Ama mutluluğu bilmek de kendi içinde üzücüdür; çünkü insanın kendi mutluluğunu bilmesi, aynı zamanda mutlu anları aşması, dolayısıyla onları hemen ardında bırakması demektir. Bilmek, her şeyde olduğu gibi mutlulukta da öldürmektir. Ne var ki bilmemek de var olmamak anlamına gelir.
Reklam
Kendimden ayrıldığımda, bir kuyunun dibi olduğumu fark ediyorum. Hiç olmadığım kişi ölmüş bile. Olmam gereken kişi Tanrı’yı unutmuş. Bu bomboş araoyundan başka hiçbir şey yok.
Hayatla benim aramda, baştan beri mat camlar oldu: ne gözümle, ne elimle algıladım onları; ne hayatımı yaşadım ne tasarladıklarımı, olmak istediğim kişinin düşüydüm sadece; düş bizzat irademle başlamıştı, tasarılarım asla olmadığım o insanın en büyük hayallerdi.
Duyarlılığın mı aklıma göre fazla coşkun, yoksa aklın mı duyarlılığıma göre, diye sordum kendime hep.
Bırakıp gittiğin zaman
Dünya terk ediyor beni
Bir garip duyguyla öyle
Yapayalnız kalıyorum
Kısa sürüyor verdiğin esenlik
Kuşkular ikircikler içinde
Başlıyor bekleyişin işkencesi
Hiçbir yere sığamıyorum
Hele bir de uzadı mı arayışın
Unutulmak korkusuyla tedirgin
Tükeniyor kalbimin direnci
Aykırı sularda bungun
Bir çürük tekne gibi
Rüzgarını özlüyorum.
Bir uzun yürüyüş düşlemiştim
Avuçlarının ince çizgilerinde
Öperek ürkek gülümsemeni usulca.
Dünya tepeden tırnağa dek sen
Buğulansın istemiştim ılık nefesinle
İçimin buzlu camları.
Rüzgarda titreyen dallar misali
-Bilsen unutmuşum nicedir-
Ürpersin tüylerim tel tel her değdikçe
Savrulan saçların solgun tenime.
Çok değil ki, kırılsın acının ayazı
Mutsuzluk dinsin biraz istemiştim.
Reklam