Evgenia böyledir işte. Birini sevdi mi,gülümsemesini,bedenini,ruhunu öylece bırakır ona. Birini sevdimi sonuna kadar inanır. Hayat, acı deneylerle bunu yapmaması gerektiğini defalarca gösterse de insanlara inanmaktan vazgeçmez. Onu uyarmaya kalktığımda, "ne yapayım yani," der, "sevdiklerime,dostlarıma,arkadaşlarıma inanmazsam,yaşamanın ne anlamı kalır? Doğru kimi zaman sevdiklerimin ihanetine uğrarım,kimi zaman arkadaş bildiklerimce arkadan hançerlenirim,kimi zaman hayal kırıklıkları yaşarım ama dostlarımdan asla vazgeçmem.