S
@samettcliik
fotoğrafçı
üniversite
İstanbul
5 okur puanı
Ekim 2021 tarihinde katıldı
insan neden her şey güzel giderken mahvedecek bişey bulur? neden yaşamın verdiği güzelliği kabul edip tadını çıkartmak varken kendi içindeki kötülükle savaşıp üstüne birde bunu kaybedebilir? ben anlamadım yaşamın en güzel günlerini geçirirken yine büyük hatalar yanlışlar yapıp kendimi kaybettim yine her şeyi mahvettim. yine dediğime bakmayın yaşamın bana verdiği en güzel dönem buydu zaten, onu da mahvettim. benden adam olmazmış onu farkettim herkesin doğru olabileceği bir yaşam da bi benden doğru olmazmış. ben beceremedim ne sevmeyi ne hissetmeyi ne de yaşamayı. belki benden bu kadardır belki daha da üstüne gidemeyeceğim bir yalandır hayatım. belki yeterlidir bu kadar reddedilmişlik belki yeterlidir artık bu yaşananlar gücüm hepten tükendi artık ve bitiyorum. belki de son olma vakti geldi çoktan belki son vermek yeniden yaşamak için bir adımdır. vakti geldi de geçiyor yeni bir başlangıç yaşamanın. daha da geç kalmamak gereklidir, ne dersin?
Reklam
Belki de..Hayat ve İnsan
Belki de yaşamak kaybetmektir. Belki daha iyisini yapabilmek için elindekilerden vazgeçmek gerekiyordur. Belki görebilmek için kör, duyabilmek için sağır olmak gerekiyordur; hatta konuşabilmek için dilini kaybetmek gereklidir belki de. Zaten neden hep sahip çıkma üzerine kuruludur ki yaşam, kim bilebilir elindekileri kaybedince daha iyisine sahip olunamayacağını? Bence mümkün. Öyle olmasa neden ölümden sonraki yaşam için çabalayıp durur ki insan? O yüzden kaybetmektir yaşamak. O yüzden olmayanı zorlamak yerine kaybetmeyi göze alabilmek gerekir. Öyle ya her şey gelip geçer; acılar da, sevinçler de. Olmuyorsa zorlamanın ne anlamı var ki zaten. Olduğu kadarıyla ilerlemektir en doğrusu, belki de... Kim bilir?
Karmaşık düşüncelerin aktarımlarıDüşünce
Bazen herşeyi bırakıp gidesim geliyor. Çok uzaklarda hiç bilinmedik yerlerde yaşamak istiyorum; kimsenin ulaşamayacağı yerlerde. Çok yoruldum artık, kaldıramıyorum yaşamın önüme sunduğu sınavların ağırlığını. Ne sevmeyi becerebiliyorum ne sevilmeyi kaldırabiliyorum zaten, ne yaşayabiliyorum ne de pes etmeyi göze alabiliyorum. Neresinde olduğumu bilmediğim bir hayatın içerisinde ilerliyorum. Yanlızım ve bi o kadar kalabalıktayım. Ben bu kararsız, belirsiz hayatı yaşamak istemiyorum daha fazla, netlik istiyorum huzur istiyorum ve yaşamak istiyorum. Nedendir bilmem yaşadığımı hissedemiyorum çok uzun zamandır. Duygulardan mahrum bir durumdayım. Artık anlayamıyorum bu dünya düzenini ve sürekli reddedip sürekli de içerisinde buluyorum kendimi. Bu kararsız, belirsiz yaşamı istemiyorum daha fazla. Anlatamıyorum ama anlaşılmak istiyorum yorulmadan. ne biliyim öyle işte.. birşeyler olsun istiyorum artık
Farkettim ki hayatı yaşamaya geç kalmanın yaşla bir alakası yokmuş. Bazen yirmili yaşlarında herşeye geç kalabiliyormuş insan; sevmeye, sevilmeye, dostluğa.. Enerji istermiş bu hayatta yaşamak için ve insan genç yaşlarında bu enerjiden mahrum kalabiliyormuş. Uzaklaşıyormuş yaşamanın verdiği tüm güzelliklerden ve aldığı tek tesellinin 'yaşın çok küçük zamanla oturur herşey' olduğundan ölüme de bırakamıyormuş kendisini, ne acı... Oysa yaşamanın yaş ile bir alakası yokmuş bunu farkettim. Bazen bi anlık bazı küçük veya büyük hatalar insanın yaşamla arasına bir duvar örebiliyormuş. İşte o zaman yaşamanın sadece nefes alıp vermekten ibaret olduğu bir döneme geçiyormuş insan. Lakin öyle değil, yaşamak nefes alıp vermek değilmiş sadece. Yaşamak; Hissetmekmiş herşeyden önce, görebilmekmiş karıncalarında bir canı olduğunu ve duyabilmekmiş kuşların aşk cıvıltılarını ve sarılabilmekmiş sevdiklerine doya doya...Yaşamak şakaya gelmezmiş, öyle bir ciddiyetle yaşamak gerekmiş ki bu hayatı yarınlar hiç bitmeyecekmiş gibi yavaş yavaş, hissederek. Ve yarınlar hiç olmayacakmış gibi dolu dolu, yine de hissederek...