Dünya, kalbimin ritmine uymuyor. Bu yüzden bazı insanlara, sözlere ve yaşanmışlıklara kendimi yabancı hissediyorum. Çünkü burada iyilik her zaman karşılık bulmuyor, samimiyet çoğu kez değersizleşiyor, merhamet ise nadiren takdir görüyor. Çoğu zaman en çok seven inciniyor, en çok emek veren yoruluyor, en temiz niyet taşıyan en ağır sınavlardan geçiyor.
Bazen düşünüyorum da… İnsan kalbi kötülüğe alışamıyor. Ne kadar güçlü görünürse görünsün, haksızlığı gördüğünde canı yanıyor, vefasızlığa uğradığında sessizleşiyor. Kimseye zarar vermeden yaşamak isterken, en derin yaraları yine insanlardan alıyor. İşte o zaman anlıyor ki dünya, gönlüne göre kurulmuş bir yer değilmiş.