“
Değer verdiğim yakın bir dostum bir gün takside şöförle muhabbete dalınca onun dokuz yaşındaki kızının kitap okumaya çok sevdiğini , kendi günlük çay masrafından kısarak kızına haftalık kitap parası biriktirdiğini öğrenmiş . Kendisi okuyamamış ama şimdi beş yaşındaki oğluyla dokuz yaşındaki kızının okumasını çok istediğini söylemiş şöför . Bu aydın tavrı dostumun çok hoşuna gitmiş . Eğer kabul ederlerse “ Nazif Dede “ olarak bu ayki kitap masraflarını karşılamak istediğini söylemiş . Şöför biraz utanarak böyle bir niyetle anlatmadığını , muhabbet olsun diye konuştuğunu söylese de “dede “ olarak kabul ederlerse onu onurlandıracaklarını söyleyip ikna etmiş .
Kim kime hediye verdi şimdi söyler misiniz ?
“Bir kitabı okurken geçen iki saatin ömrümün birçok senelerinden daha dolu , daha ehemmiyetli olduğunu fark edince insan hayatının ürkütücü hiçliğini düşünür ve yeis içinde kalırdım .”