Sizlere, daha önce pek görülmemiş bir kurguya sahip olduğunu düşündüğüm bu kitapla geldim. Hikâye, 1868 yılında İstanbul'un kalbinde; siyasi ve toplumsal olayların gölgesinde geçiyor. Bu dönemin atmosferini başarılı bir şekilde yansıtırken tarih, aşk, kavga ve ideolojiyi de bir araya getiriyor.
Açıkçası kitabı elime aldığımda beni böyle bir hikâyenin beklediğini düşünmüyordum. Fakat sayfalar ilerledikçe kurgu beni içine çekti; o atmosferi ve dönemi adeta yaşattı. Yer yer ince ironiler de vardı. Özellikle bazı sahneler gözümde canlandı ve yüzümde tebessüm bıraktı.
Sonuç olarak, okumaktan gerçekten keyif aldığım, farklı kurgusuyla aklımda yer eden bir kitap oldu.
Eğer siz de tarihin satır aralarında dolaşırken İstanbul'u alışılmışın dışında bir anlatıcının gözünden keşfetmek isterseniz, bu kitaba mutlaka bir şans vermelisiniz.
Göğe Kadar Sen Kitap Yorumum
“Beklemekten yorulur mu insan sence?” dedi usulca.
“Yorulur.” dedi Menekşe. “Ama seviyorsa vazgeçmez.”
“İşte ben yorulmam.” dedim kararlılıkla. Gözlerim Menekşe'ninkilerle buluştuğunda sesim neredeyse bir fısıltıya dönüşmüştü. “Ben beklemeyi de severim. Sonunda o varsa, o yola da tamamım…”
Merhabalar canlarım. 🩷
Ben geldim ve bugün sizlere daha önce platform üzerinden büyük bir keyifle okuduğum, basıldıktan sonra da elime alıp aynı heyecanla yeniden okuduğum o kitapla geldim.
Gizem Toprak'tan Göğe Kadar Sen ile sizlerleyim.
Dağhan İdris Tüfekçi, yıllar önce kalbinde paramparça bir aşk ve cebinde, daha doğmadan sevdiği kadın tarafından aldırıldığına inandığı bir bebeğin ultrason fotoğrafıyla çok sevdiği şehri Artvin'i terk eder. Çocukluk hayali olan askerlik mesleğini yapmak için Iğdır'a gider ve tam yedi yıl boyunca Artvin'e geri dönmez. Üstelik bir daha dönmemeye de kararlıdır.
Ta ki çok sevdiği amcasının ölüm haberini alana kadar…
Bu haber hem onu derinden sarsar hem de geçmişinin hâlâ çok sıcak olduğu o şehre geri dönmek zorunda bırakır.
Ancak Dağhan'ı sadece bir cenaze değil, yıllar önce geride bıraktığı bir kadın ve inandığı bütün gerçekleri altüst edecek bir geçmiş bekliyordur.
Zülal ise tam yedi yıl boyunca sevdiği adamı beklemiştir. Onu sadece bir kez görebilmek için cenaze evine gider ama karşısına çıkan kişi, yedi yıl önce bıraktığı Dağhan değildir.
Artık gözlerinde ve kalbinde büyük bir kırgınlık ve soğukluk taşıyan bir adam vardır.
Her hareketi Zülal'i yaralasa da ona her şeyi anlatmak ister. Bu yüzden Dağhan'ı yıllar önce ayrıldıkları ve buluşma noktaları olan Taşköprü'ye çağırır. Fakat Dağhan gitmez. Çünkü Zülal ile konuşacak hiçbir şeyinin kalmadığını düşünmektedir.
Zülal saatlerce bekler ve sonunda geri döner.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kesinlikle bir şans vermelisiniz..
Çok çok akıcı bir seriydi, yazarın kalemini çok beğendim. Ara sıra mantığıma uymayan veya beni sinirlendiren detaylar olsa da genele bakıldığında gayet başarılıydı. İşlenmek istenen tema çok güzel aktarılmıştı. Betül ile Ömer'in sevgisini, Betül'ün İslam'ı tanıma sürecini, Fatma ve Hatice teyzelerin samimiyetini okumak çok huzurlu hissettirdi.
3 kitaplık bir seri olduğu için genel bir değerlendirme yapmak istedim. İslami ögeler barındıran bir seri. İlk kitabı keyifle okudum. Ömer'in inancını tam anlamıyla yaşaması ve ne olursa olsun Betül ile arasındaki mesafeyi koruması çok ince ve tatlı bir detaydı.
İkinci kitapta ise yer yer eleştirdiğim noktalar oldu. Örneğin Betül'ün yerli yersiz inatlaşmaları bir süre sonra sıkıcı hal almaya başladı. Son olayların ardından Ömer'in Betül'e sürekli sesini yükseltmesi de keyif kaçırıcıydı.
Üçüncü kitapta da Ömer'in bu öfkeli tavrı ve ses yükseltmeleri ne yazık ki devam etti. Her ne kadar sevdiklerini düşündüğü için böyle davransa da bence buna gerek yoktu. Karakter genel olarak fazla sinirli yansıtılmıştı, böylesine güzel yazılmış bir karaktere bu öfke problemini yakıştıramadım aslında. Bu kitap beni gerçekten sonlara doğru çok üzdü. "Buna gerek var mıydı?" diye sorup durdum. Ama belki de bi noktada bazı şeyleri fark etmemiz için gerekliydi..
Ama güzel bitti..Buna emin olabilirsiniz..Hâlâ tarifsiz hislerle doluyum...Ömer ve Betül hep aklımın bir köşesinde olacaklar..
Kesinlikle bir şans vermelisiniz.. :)
Okurken kitabın bir çok yerinde yazar ne demek istiyor,ne mesaj vermek istiyor ,burada ne gibi bir mesaj veriyor ?..diye diye bol bol anlam sorgulaması yaptım okurken .Bazı bölümlerinde okurken midem bulandı açıkçası çok yutulur şeyler değildi .Okurken lezzet alamadım daha önce veba gecelerini okumuştum tekrar kendi içimde şans vermek istedim ama yanıtsız kaldım.Bana fazla abartılıyor gibi geldi bu kitap açıkçası...
Orhan Pamuk
Orhan Pamuk
Aşk bazen bittiği için değil, yürek bırakamadığı için kalır..."
Son dönemde okuduğum en sürükleyici, her sayfasında kalbimi hızlandıran o romanla geldim: Son Nefese Kadar
Eğer siz de tehlikeli sırları, geçmişin derin yaralarını taşıyan karanlık karakterleri ve imkansızın içinden doğan tutkulu aşk hikayelerini seviyorsanız, bu kitaba kesinlikle şans vermelisiniz!
Cesur Baybars’ın o sert, tavizsiz dünyası ile Mısra’nın acıyla sınanan hayatı kesiştiğinde olaylar öyle bir noktaya geliyor ki, kendinizi bir anda bombaların, kaçışların ve sırların tam ortasında buluyorsunuz. "Yasak sevgilim" repliğinin geçtiği o sahneleri okurken heyecandan sayfaları nasıl çevirdiğimi bilemedim! Enis ve Leyla'nın geçmişe uzanan hikayesi ise kurguya bambaşka bir gizem katmış.
Kitaba başlamadan yazarla başlayıp sonra kitap hakkındaki görüşlerimi yazacağım. Kazuo İshiguro sevdiğim bir yazar değil. Onun öksüzlüğümüz kitabını zorla bitirdiğimi söyleyebilirim. O günden sonra da bir daha hiçbir kitabını okumamaya kararlıydım. Distopik eser ararken karşıma çıktı bu kitap bir şans vereyim dedim ve okudum.
Kitabımız Kathy karakterinin anlatımı üzerinden ilerliyor. Anı defteri gibi ama değil. Yurtta kalan çocuklar var ve bu çocuklar o yurtta bir amaç üzerine yetişiyorlar. Yaşları gelince önce bakıcı sonra bağışçı oluyorlar. Kitap beni ilk sayfalarda cezbetse de ortada sinirden küplere bindirdi. Son kırk sayfa da olmasa daha çok eleştirirdim herhalde. Olaylar inanılmaz stabil ilerlediği halde sonunda neden bağışçı bunlar bunu öğrenebiliyorsunuz ama o bile tam açıklanmamış yüzeysel. Bazı gerçekler korkunç gelmesine karşın distopya eserden çok kurgu olduğunu düşündürdü. İçinde bir olay, aksiyon, başkaldırı arıyorsanız yok. Sadece teması ilginç. (Spoiler vermemek adına açıklamıyorum)
Japon bir yazarın eserlerini İngiltere
de İngilizler üzerine yazması durumu beni irrite ediyor. Bu kadar güzel bir kurguya bu denli basit günlük yaşam dedikodusu yakışmamış. Yine şaşırtmadın beni İshiguro.
Keyifli okumalar…
