Geçmişim hakkında sorular sormayan bir işveren bulmak çok zordu. Bu yüzden Garrickler mucizevi biçimde beni şehir manzaralı çatı katı evlerini temizlemek ve ışıl ışıl mutfaklarında yemek yapmak üzere işe aldıklarında şansıma şükrettim. Bir müddet orada çalışabilir,istediğimi elde edene kadar sessiz kalabilirdim.
Milly'i bakalım bu macerasında neler bekliyor
Bol ters köşeli muhteşem bir kitap daha okudum. Kütüphanemde niye bu kadar beklettim diye kendime söylenmedim değil.Herneyse kesinlikle bu tarz sevenlere tavsiye ederim,kitaplarla ve sevgiyle kalın
Harbinger Vakfı.·%NaN (Sinan Okan/Sinan Okan syf.)··Çizgi Roman
10/10
Beğendi
·2026 33. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 19 Mayıs 2026 22:51
Bu serinin adını daha önce hiç duymamıştım. Başka kitaplar alırken ℅50 indirim olduğu için sepete eklemiştim :) Şansıma gayet beğendiğim bir cilt çıktı. Başından sonuna kadar okumak gayet keyifliydi. Ana olayımız yine süper güçler ama daha farklı bir anlatım tarzı var. En azından ilk cilt sonunda iyi ya da kötü karakterler kim diye sonuç çıkaramıyorsunuz karakterlerin çoğu gri renkte. Hikayenin yanında çizimleri de çok beğendim. Açıkcası uzun zamandır bu kadar keyifli okuduğum bir çizgi roman olmamıştı.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Tiksinti - Moya İnceleme
Moya Bey ile tanıştığım kitap. İsmi ve kapağı ilgimi çektiği için almıştım; iyi ki de almışım. Kitap annesi vefat ettikten sonra cenaze ve miras işleri için yıllardır gitmediği ülkesine geri dönen bir tarih profesörünün ülkesine ve ülkesine dair her şeye duyduğu derin “tiksinti”yi anlatıyor. Tüm metin, profesörün bir barda arkadaşıyla konuşuyormuş gibi aktarıldığı uzun bir monologdan oluşuyor. Fazlasıyla yineleme var, ancak yorucu bulmadım.
Kitabı benim için asıl ilgi çekici kılan şey ise yayımlandıktan sonra yarattığı etki. Yazar ölüm tehditleri almış ve ülkesine geri dönememiş. Çünkü kitapta halkın cahilliği, yediği yemekler, eğlence anlayışı, yaşam tarzı—kısacası değer verdiği her şey—çok sert bir dille eleştiriliyor. Daha ilk sayfalardan itibaren bu hissi açıkça görüyorsunuz:
“…gezegende onca yer varken şansıma burada doğmuş olmak bana dünyanın en zalim ve insanlık dışı şeyi olarak görünüyordu, yüzlerce ülke arasında en kötüsünde, en aptalında, en cahilinde doğmuş olmayı asla kabullenemedim, bunu asla kabullenemedim…”
Bunun gibi 80 sayfa hayal edin, şimdi halk nasıl kızmasın? Ama ben Moya’yı hissettim, anladım. 23. sayfada dediği gibi:
“…bir dakika daha dayanamayacağım, tiksintiden, derin ve şiddetli bir zihinsel septisemiden ölebilirim…”
“Zihinsel septisemi”. Bu tabiri çok sevdim. Bazen sizi rahatsız eden bir düşünceyi zihninizde büyüttükçe büyütürsünüz, onu gerçekliğin ötesine taşırsınız. Kendinizi daha da dolduruşa getirirsiniz. Ve eğer bu kısır döngüyü kıramazsanız, o düşünce sizi içeriden zehirlemeye başlar; “zihinsel septisemi” yi yaşarsınız. Üstelik bu farkındalığa sahip az sayıdaki insandan biriyseniz, bunu daha da ağır yaşayabilirsiniz.
Kitabı ve bu tiksintiyi anlamak için biraz El Salvador'dan bahsetmeli. El Salvador dünyaya çeteleri,
Biraz 
Sezai Karakoç biraz 
İsmet Özel biraz 
Attila İlhan esintileri ile eserde aşk, zamanın geçişi, yaş almak ve yalnızlık temaları öne çıkıyor.
Şair hayatının iç hesaplaşmalarını, dünyada iki kişinin birbirine tutunma çabasını dizelerde anlatıyor.
Şansıma Erzurum'un karlı ve yağmurlu havasıyla aktı gitti kitap. Aynı zamanın nasıl akıp gittiğini anlamadığımız gibi. Küçük detayların önemini ve hepimizin bu "dünya evi"nde aslında ne kadar kırılgan olduğumuzu anımsatan, melankolik ve içten bir eser.
Sezai Karakoç biraz İsmet Özel biraz Attila İlhan esintileri ile eserde aşk, zamanın geçişi, yaş almak ve yalnızlık temaları öne çıkıyor.
Şair hayatının iç hesaplaşmalarını, dünyada iki kişinin birbirine tutunma çabasını dizelerde anlatıyor.
Şansıma Erzurum'un karlı ve yağmurlu havasıyla aktı gitti kitap. Aynı zamanın nasıl akıp gittiğini anlamadığımız gibi. Küçük detayların önemini ve hepimizin bu "dünya evi"nde aslında ne kadar kırılgan olduğumuzu anımsatan, melankolik ve içten bir eser.
Üzerinden uzun zaman geçen İntermezzo’dan sonra bir Sally Rooney daha okuma hedefim vardı bu yıl için…
İşte o an okumadığım o üç kitabınıda gördüğüm yorumlar kapak tasarımlardan ötürü daha orta/büyük puntolu daha kolay günlük okunabilecek kitaplar sanarak kitapları önüme alıp içlerine bakınca İntermezzo’nun aynı şekil şartlarına sahip olduklarını gördüm ve artık konusuna bakıp bu kitapla biraz zorlanacağımı düşünerek yola devam ettim…
Ama şansıma sevdiğim konular arkadaşlık ilişkiler çekişmeler düşüşler biraz Elena Ferrante Napoli romanları tadını da alınca benim için keyifli su gibi bir okuma oldu…
Sally Rooney ya seviliyor ya sevilmiyor bilmiyorum neden ama ben şimdilik iyi gidiyorum devam edeceğim…
Konuşulacak Değil, Yaşanacak Bir İbadet: Cihad İlmihali
Cihad İlmihali Aslında bu kitabın bendeki hikayesi oldukça özel; teyzem bayramda hediye olarak kitap dağıtırken şansıma bu eser çıkmıştı. O dönem nefis terbiyesi noktasında belki de ağır geldiği için okuyamamıştım, demek ki bugüne kısmetmiş.
İncelememe gelecek olursak;
Kitap benim için oldukça akıcıydı. İçerisinde yer yer farklı ve aşina olmadığımız kelimeler barındırsa da genel anlamda gayet anlaşılabilir bir dille kaleme alınmış. Tabii kitabın isminden de tahmin edileceği üzere, Arapça kökenli birçok yeni kelimeyle karşılaştım ve dağarcığıma eklemiş oldum.
Eserin en güçlü yönü, günümüz Müslümanlarının yaptığı hatalara ve toplumsal eksikliklere cesurca değinmesi. Özellikle "birlik olma" bilinci üzerine çok kıymetli dersler barındırıyor. Örneğin 199. sayfadaki şu tespit, Müslümanların kendi aralarındaki ihtilafları dışarıya taşımaması gerektiğini çok net özetliyor:
"Cihad ibadetini hep birlikte yapan Müslümanların içinden bir grup insan; İslam düşmanlarıyla gayriresmî olarak, gizlice görüşüp Müslümanlara karşı anlaşmalar yapmamalıdırlar. Veya Müslümanların birliğini bozacak şekilde emirin istişare ile aldığı kararları tartışma konusu yapamazlar. Müslümanların kendi aralarındaki herhangi bir ihtilafı sebep gösterip kâfirlerle birlik olamazlar. Müslümanlar arasındaki ihtilaflı konuları kâfirlere götürüp, şikâyet edip onları hakem tayin etmemelidirler."
Beni en çok etkileyen kısım finaldeki o net uyarıydı:
"Unutmayalım ki, burada yazılanlar birbirimize konuşup anlatılmak için yazılmıyor. Hocamızın tabiri ile cihad konuşulacak bir şey değil, yapılacak bir ibadettir. En doğrusunu Allah (cc) bilir."
Gerçekten de teoride boğulup pratiği unutuyoruz bazen. Bu cümle, kitabın başından beri anlattığı her şeyi bir "karar anına" bağladı. Bu bir bilgi yarışı değil;1000Kitap
Cihad İlmihali Aslında bu kitabın bendeki hikayesi oldukça özel; teyzem bayramda hediye olarak kitap dağıtırken şansıma bu eser çıkmıştı. O dönem nefis terbiyesi noktasında belki de ağır geldiği için okuyamamıştım, demek ki bugüne kısmetmiş.
İncelememe gelecek olursak;
Kitap benim için oldukça akıcıydı. İçerisinde yer yer farklı ve aşina olmadığımız kelimeler barındırsa da genel anlamda gayet anlaşılabilir bir dille kaleme alınmış. Tabii kitabın isminden de tahmin edileceği üzere, Arapça kökenli birçok yeni kelimeyle karşılaştım ve dağarcığıma eklemiş oldum.
Eserin en güçlü yönü, günümüz Müslümanlarının yaptığı hatalara ve toplumsal eksikliklere cesurca değinmesi. Özellikle "birlik olma" bilinci üzerine çok kıymetli dersler barındırıyor. Örneğin 199. sayfadaki şu tespit, Müslümanların kendi aralarındaki ihtilafları dışarıya taşımaması gerektiğini çok net özetliyor:
"Cihad ibadetini hep birlikte yapan Müslümanların içinden bir grup insan; İslam düşmanlarıyla gayriresmî olarak, gizlice görüşüp Müslümanlara karşı anlaşmalar yapmamalıdırlar. Veya Müslümanların birliğini bozacak şekilde emirin istişare ile aldığı kararları tartışma konusu yapamazlar. Müslümanların kendi aralarındaki herhangi bir ihtilafı sebep gösterip kâfirlerle birlik olamazlar. Müslümanlar arasındaki ihtilaflı konuları kâfirlere götürüp, şikâyet edip onları hakem tayin etmemelidirler."
Beni en çok etkileyen kısım finaldeki o net uyarıydı:
"Unutmayalım ki, burada yazılanlar birbirimize konuşup anlatılmak için yazılmıyor. Hocamızın tabiri ile cihad konuşulacak bir şey değil, yapılacak bir ibadettir. En doğrusunu Allah (cc) bilir."
Gerçekten de teoride boğulup pratiği unutuyoruz bazen. Bu cümle, kitabın başından beri anlattığı her şeyi bir "karar anına" bağladı. Bu bir bilgi yarışı değil;