“Artık insanları daha çok bana iyi gelip gelmedikleriyle değerlendiriyorum. Onlarla birlikte olduğumda kendimi daha iyi hissedip hissetmediğimi soruyorum kendime.” (s.78)
-Stefan Zweig, Clarissa
Bir kültüre varmış, bir olgunluğa erişmiş kimseler,
evladü ayal için değil, karın için değil, şunun için, bunun
için değil, kafalarının içindeki için yaşarlar. Yalnız onun
emriyle hayatlarına yön verirler. Kafalarının içindekinden
başkası için tırnaklarını bile kesip atmazlar.
Bizim Anadoluda bir söz vardır: Namus, bostan tarlasında
bitmez, derler.
Düşünce namusu, kültürün tarlasında biter. Olgun
insan, kültürlü insan, kendisi için yaşayan insan değildir.
Düşünceleri için, düşüncesinin namusu için yaşayan insandır.
Ve düşünce adamları, çok inanmış adamlardır.
Düşüncenin değerini yalnız onlar bilirler, demiştim bir
yazımda.
YAŞAR KEMAL
Sayfa 10 - Yapı Kredi Kültür Sanat Yayınalık·Kitabı okuyor