İrem
@sayfalarfisildar
öğretmen
15 okur puanı
Ekim 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Şermin Yaşar’dan okuduğum ilk kitaptı. Kitabını genel olarak beğendim ama açıkçası kitaba dair beklentim daha yüksekti. Kapağı, ismi, arka yazısı ve kitap hakkında duyduklarım bende çok daha vurucu, duygusal anlamda insanı yıkacak bir hikâye hissi oluşturmuştu. Bu yüzden o beklentimi tam olarak karşılayamadı diyebilirim. Yine de kitapta sevdiğim çok fazla şey vardı.
Öncelikle Şermin Yaşar’ın dilini sevdim. Normalde fazla günlük, aşırı samimi ya da laubali anlatımları çok seven biri değilimdir. Ancak yazarın dili bana rahatsız edici gelmedi. Günlük bir anlatımı olsa da dozunda kullanılmıştı. Hatta yer yer argo olmasına rağmen karakterlerin duygularını bana geçirebildiğini hissettim. His aktarımı konusunda oldukça başarılıydı.
Kitapta en sevdiğim şey ise anlatım biçimi oldu. Her bölümde başka bir karakterin ağzından olayları dinlemek çok etkileyiciydi. Bir karakterin gözünden baktığımızda başka birini çok kötü, bencil ya da kırıcı biri gibi görüyorsunuz. Sonra o “kötü” görünen karakter kendi bölümünde yaşadıklarını, hislerini ve neden öyle davrandığını anlatıyor. Böylece olaylara bakışınız tamamen değişiyor.
Bu anlatım bana şunu düşündürdü: İnsanlar hakkında ne kadar kolay peşin hüküm verebiliyoruz. Bir davranışın arkasında neler yaşandığını bilmeden insanları kafamızda yargılıyoruz. Oysa herkesin taşıdığı görünmez yaraları var. Kitabın bende bıraktığı en değerli düşünce bu oldu. Hatta okurken kendi hayatımda olumsuz düşündüğüm insanları düşündüm ve “Belki de bilmediğim şeyler yaşamışlardır.” diye düşündüm.
Bir karakteri dinlerken, onun kötülediği kişinin bir sonraki bölümde kendini nasıl savunacağını merak ederek okudum kitabı. Bu bölüm geçişleri ve karakterlerin birbirine pas atar gibi ilerleyen anlatımı gerçekten çok akıcıydı.
Sadece final kısmında biraz daha
