Sümeyya Badur
@sbadur
Açılmayan bir kitap gibiyim. Küskün ve biçâre.
Şu anda okuduğu kitap
Gölgesizler romanı postmodernin izlerini taşır. Hayal ile gerçekler karışıktır. Köylü bir anda ortadan kaybolur, kimisi intihar eder, kimisi bir anda gelir ve bunu mistik bir olayla açıklayarak geçiştirmeye çalışır.
Yazar hayaliyle romanı birleştirmiş ve romanda kaybolanlarda roman içerisinde kaybolur gider, buna yer veriyor. Hasan Ali Toptaş, kayboluşların cevabını vermez romanda. Bu da biraz kafa karışıklığına neden olabilir.
Romanda bir köye yer verilir, olaylar bir köyde geçer. Burada bazı insanlar bir anda ortadan kayboluverir, bazıları bir anda döner.
Köyde ilk kaybolan Aynalı Fatma, ikinci kaybolan köyün berberi Cıngıl Nuri. Nuri on altı yıl sonra köye geri döner. Fakat ne amaçla kaybolduğunu ve neden geri döndüğünü bir türlü bilemez.
Daha sonra köyün güzel kızı Güvercin kaybolur. Güvercinin başından bazı olaylar geçer. Bunu çözmeye çalışırlar.
Kaybolanların, kaybolaşlarının sebebini kendi düşüncelerinizle, hayal gücünüzle dolduran bazı boşluklar bırakmış yazar bize…
“Yürüyorum dediği, durmanın ta kendisiymiş.
Düş gibi bir şey yani…
Koşarsın koşarsın da varamazsın hani; içindeki umut, varamadığın kadar büyür. Sen bakarsın ışıltıyla.
Gene de boşluğu avuçlarsın hep; düşünü düş yapan boşluğu…(syf.63)”
Yürüyorum dediği, durmanın ta kendisiymiş.
Düş gibi bir şey yani…
Koşarsın koşarsın da varamazsın hani; içindeki umut, varamadığın kadar büyür. Sen bakarsın ışıltıyla.
Gene de boşluğu avuçlarsın hep; düşünü düş yapan boşluğu…
İzsiz şey olamazdı; kuşların bile izi vardı gökyüzünde, sözcüklerin dişte, bakışların yüzde.