Sümeyya Badur
@sbadur
Açılmayan bir kitap gibiyim. Küskün ve biçâre.
Şu anda okuduğu kitap
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Kör Baykuş, İran’ın önemli yazarlarından çağdaş Farsça öykünün öncülerinden Sâdık Hidâyet’in dikkat çeken eseri olup özgün kurgusu ve anlatımıyla dikkat çeker.(syf.7)
Çağdaş dünya edebiyatının en önemli eserleri arasında gösterilen Kör Baykuş kısa ama yoğun anlatımlı, iç içe geçmiş, döngüsel düş, sanrı veya gerçek mi olduğu kolay anlaşılmayan nevi şahsına münhasır bir kitap olarak dikkat çeker. Yazarın 1936 yılında Hindistan’ın Bombay şehrinde kaleme aldığı bu kitap, çağdaş Farsça edebiyatın, diğer bir deyişle İran edebiyatının en önemli edebi eserleri arasına girdiği gibi, süreç içinde dünya edebiyatında da önemli yer edinir.
Sâdık Hidâyet bu yapıtıyla; bireyin iç dünyasını, gerçek-düş ve somut-soyut algısını, bilinç-bilinçaltını, özne ve nesne ilişkisini kendine özgü bir anlatım tekniğiyle başarılı bir kurguyla aktarır.
Kör Baykuş, derdi olan, yarası olan bir insanın, yaşam ve ölüm algısına dair belirlemelerine tanık oluyoruz.(syf.6)
Romanda ki kişiler iç içe geçmiştir; romanın ana kahramanının dünyasında, anne, eş, dadı, sevgili, ihtiyar, hurdacı, kasap ve ayaktakımından başka insanlar tekrar ve bir döngü içinde konumlanır. Romanın ana kahramanı şimdi ve geçmiş arasında gidip gelir, belli başlı sanrılar ve anılar odağında gelgitli bir ruh haline sahiptir. Çocukluk ve geçmiş özlemiyle dolu, andan kopuk huzursuz biridir.(syf.7)
Karakterin ismi geçmiyor, sürekli olarak ruh halini anlatıyor. Ana karakter deri kalemdarlar yapıp Hindistan’a amcasına yolluyor. Amcası da bu kalemdarları satıp parasını ona yolluyor. Geçimini bu şekilde sağlıyor.
Bir gün evine ihtiyar bir adam gelir. Onu ağırlamak için bir köşeye otutturur. Ona rafta kalan eski şarabı ikram etmek için gider. Geri döndüğünde ihtiyar yok olmuştur. Çok şaşırır, zihninin ona oyun oynadığını düşünür.
Daha sonra
Aynanın karşısında kendi kendime konuşuyordum: “Derdin o kadar derin ki, gözlerinin derinlerinde… Ağlayacak olursan gözyaşların, ya gözlerinin derinliklerinden akıyor, ya da hiç akmıyor.”
Yalnız ölüm yalan söylemez!
Ölümün varlığı bütün kuruntuları, şüpheleri yok eder.
Biz ölümün çocuklarıyız. Hayatın aldatmacalarından ancak ölüm kurtarız bizi. Hayatın içinden bize seslenir, bizi yanına çağırır. Henüz insanların dilini anlayamadığımız yaşlarda, bazen oyunun ortasında durakalırız ya, işte bunun sebebi o an ölümün sesini işitmemizdir. Bütün hayatımız boyunca bize el eder durur ölüm. Hiç kimsenin başına gelmedi mi acaba ?
Hani bazen birdenbire, sebepsizce düşüncelere öyle derin dalar da insan zamanı ve mekânı unutur, hatta neyi düşündüğünü bile bilmez. Daha sonra kendi durumuna ve dış dünyaya yeniden aşina olmaya çalışır.
İşte bu, ölümün sesidir.