'İnsan değil de ağaç olsam
dallarımın arasından rüzgar esse
yapraklarım, çiçeklerim, meyvelerim olsa!
mevsimleri yaşasam..
köklerimle toprağın derinliklerine sarılsam.
kuşlar konsa dallarıma, yuva bile yapsalar.
böcekler, karıncalar yollansalar içime..
çürütseler oralarımı,
ballarım, sakızlarım olsa
gövdeme bir insan yaslanıp uyusa..
ben bunları hiç bilmesem, sadece ağaç olsam.!'
''Özgürlük, yalnız kalabilmeye denir... insanlardan uzaklaşabiliyorsanız, onlara hiçbir muhtaçlığın, paraya ihtiyacın, sürüye uyma içgüdün, aşka, şana şöhrete hevesin ya da merakın yoksa özgürsündür, bunların hepsi sadece yalnızlıktan ve sessizlikten beslenir. yalnız yaşayamıyorsan, doğuştan kölesin demektir."
''İnsan, evreni tüm güneşleri ve yıldızlarıyla kucaklayamayacağını bilir. öteki sonsuzluğu elinden kaçırmaya hükümlü oluşunu da daha katlanılmaz bulur. o sonsuzluk ki elinin altındadır. Çünkü mükemmelliğin ardından eşyanın özüne inilir, ama hiçbir zaman sonuna kadar gidilemez.
Dış dünyanın sonsuzluğu bizden kaçmış bile olsa, bunu doğal bir şey olarak kabul ederiz. ama ölünceye kadar, öteki sonsuzluğu kaçırdığımız için kendimizi suçlar dururuz. yıldızların sonsuzluğu düşünülür de, kendi içindeki sonsuzluğuna aldırış bile edilmez."