çocukluktan itibaren, kendileri tarafından oluşturulan ve sorgulanmaması gereken davranış kurallarıyla dolduruyorlar beyinlerini. kes sesini ve çalış, kes sesini ve evlen, kes sesini ve çocuk doğur. mutluluk yalnızca kendi tekellerinde sanki.
- ah, benim zavallım, -dedim ona,- bunu yapmana izin veremem. Benim halim fena ve senin de benimle birlikte yok olmanı istemiyorum.
- tek sebep bu mu? (…)
- tek sebep bu.
(…)
- ben de seninle birlikte yok olurum. yarın sabah yanında olacağım.