Aynı konuda, aynı olay hakkında, günde on, yirmi, otuz kez fikir değiştirebilirim. Her defasında, son yalancı olarak, “hakikat” sözcüğünü kullanmaya cesaret ettiğimi söyleyebilirim!
Bir yabancı, tanımadığım birini öldürdüğünü anlatıyor bana. Polis tarafından soruşturulmamış, çünkü kimse ondan şüphelen-
miyormuş. Onun katil olduğunu sadece ben biliyorum. Ne yapmalıyım? Ne cesaret var bende ne de onu ele verecek hainlik (çünkü bana bir sır verdi, hem de ne sır!). Kendimi suç ortağı gibi hissediyorum ve tutuklanıp onun gibi cezalandırılmaya razı oluyorum.
Aynı zamanda bu kadarının aptallık olacağnı düşünüyorum. Belki de ihbar ederim onu. Ve uyanıncaya kadar böyle sürüp gidiyor
bu...