"Geç vakit semtime döndüm Koca Mustâpaşa'dan/ Kalbim ayrılmadı bir an o güzel rüyâdan/ Bu muammayı uzun boylu düşündüm de yine/ Dikkatim hadisenin vardı derinliklerine/ Bu geniş ülkede, binlerce latif illerde/ Nice yıl, cedlerimiz kökleşerek bir yerde/ Manevi varlığının resmini çizmiş havaya/ -Ki bugün karşılaşan benzetiyor rüyâya-
Kopmuşuz bizler o öz varlık olan manzaradan/ Bahseder gerçi duyanlar bir onulmaz yaradan/ Derler: İnsanda derin bir yaradır köksüzlük/ Budur âlemde hudutsuz ve hazîn öksüzlük/ Sızlatır bâzı saatler dayanılmaz bir acı/ Kökü toprakta kalıp kendi kesilmiş ağacı/ Ruh arar başka tesellî her esen rüzgârda/ Ne yazık! Doğmuyoruz şimdi o topraklarda!"