Sedanur Oskay
@sedaoskay
Ruhu dolduran düşüncelerdir...
Maksim Gorki, gerçek adıyla Aleksey Maksimoviç Peşkov'dur. Acı anlamına gelen "Gorki" lakabını kullanmıştır. Kitap 19. yy Rusya'sını anlatmaktadır. Otobiyografik roman özelliğindedir ve üçleme kitabindan ilkidir. Kitap Aleksey'in babasının ve erkek kardeşinin ölümü ile başlar. Aleksey yaşadığı acının farkında değildir. Ninesi Aleksey ve annesini alıp Novgorod'a götürür. Burada akrabaları ile beraber yaşarlar. Ninesi iyi, dedesi ise baskıcı bir insandır. Aleksey, iyi- kötü mutluluk-nefret arasında hep dolaşmıştır. Ev içerisinde kin, öfke, şiddet, mutsuzluk vardı Aleksey bunları ninesinden masallar dinleyerek atlatmaya çalışıyordu. Ev ve içinde yaşanılanlar dönemin Rusya'sını andırır niteliktedir. Aleksey, akrabalarinda ve komşularında ekonomik sıkıntıları, yoksulluğu, işçilerin yaşadığı fiziksel sorunları, aç gözlülüğü, duyarsızlığı, insan değerinin olmayışını gördü. Romanın sonlarindan itibaren iş hayatına atıldığı görülüyor. Ataerkil aile yapısı ve dönemin zorlu şartları onu erkenden olgunlaştırmıştı. Kitap başlığı çocukluğum olsa da ne yazık ki çocukluğunu tam anlamıyla yaşayamamıştır. Ek olarak yıllardır Rus toplumunda süregelen toprak paylaşımı, drahoma geleneği, Napolyon Savaşları'ndan dolayı esir düşen Fransiz subayları, toprak köleliğinde çalışanlar, baskıcı memurlar, burjuvalar, aristokratlar ve köylü-işçi farkı kitapta geçmektedir. Rusya'nın savaşlardan dolayı yoksullaşması ve aileye-köylüye fiziksel ve ruhsal olumsuz etkilerini anlamak Gorki'nin çocukluğuna bakmak için okunmalıdır. Duygu yoğunluğu ve betimlemeler kitapta çokça vardır.
Reklam
"Martı Jonathan Livingston," dedi Başkan. " Utanmazlığının onursuzluğunun hesabını vermek için arkadaşlarının gözü önüne, ortaya çık!"
Jonathan sadece bir martı değildir öğretmendir, devrimdir ve özgürlüktür... Sınırsız bir yolculuk, hüzünlendiren basit ama bir o kadar da anlamlı bir hikâye kesinlikle okunmalı.
Zweig'in yine kısa ama anlam yüklü muhteşem hikâyesi..
Donuk, duyarsız, sıradan yaşam süren subay Baron'un seçkin burjuvadan sıkılmasını, hiçbir şeyin ona haz vermemesini ve bir tür anlam arayışını anlatıyor. Sondaki dönüşümü olağanüstü :) Hikâyeyi neredeyse nefesimi tutarak okudum çok sürükleyici ve hüzünlü bir yolculuktu en beğendiğim hikâyesi olmamakla beraber yine de bir klasik ve kesinlikle zaman kaybı değil okuyun :)
Lübnan'da geçen imkansız bir aşk hikayesi...
Cibran'ın üslubu o kadar şiirsel ki içime işlememesi mümkün değil. Doğa betimlemeleri hiç sıkmıyor. Her cümle duygu ve hüzün yüklü.
Konu olarak kısaca iki gencin aşkından bahsediyor, Cibran olduğu tahmin edilen gencin Selma Karami'ye olan aşk itirafları. Orta Doğu toplumunun geleneksel kuralları, din adamlarının yozlaşması, kadına eşya gözüyle bakılması, yitip giden bir kadının hayatı ve 3 kırık kanat : Selma Karami, babası Faris Karami ve genç adam.
Selma Karami'yi, onun yakarışını, kederini, hüznünü unutamayacağım.
Samipaşazadenin yazdığı ön sözden alıntı: "Dünyada bir zerre yoktur ki güzel yazılmak suretiyle önemli bir konu olarak kabul edilmesin."
9 hikâyeden oluşan kısa ama şiir gibi ve betimlemelerle yüklü okuyucuyu sıkmayan bir kitap. Bütün hikâyeleri çok güzel ama benim en çok beğendiklerim; Kediler, Düğün,Arlezyalı(Daudet'ten çeviri) ve Pandomima
Yer yer tebessüm ettiren ama daha çok hüzün dolu hikâyeler...
Reklam