Seda
@sedasenn
28 okur puanı
Aralık 2016 tarihinde katıldı
Hani birkaç hafta önce, ebeveynlerinin sevgisini senden kasten esirgemediğini, yalnızca onlarda verilecek bir sevgi bulunmadığını fark etmiştin, hatırlıyor musun?
Reklam
İçim sıra alıyor eski bir yalnızlığın acısı, yarım kalmış hayatların korkudan daha güçlü acısı.. Sonsuza dek benden kopup gideni taşıyor henüz doğmamışa, iç içe geçiriyor yaşanıp bitmişle gerçekleşmemişi, ayırt etmeksizin sürüklüyor hiç unutulmazla bir daha hatırlanmayacak olanı.. Yırtılan deriden uç vermiş bir kemik gibi kıpırtısız duruyorum. Ağır, karanlık, gece kadar yoğun bir damla: Bir türlü ağlanamayan. Yağmur gözlerimi doldurup yoluna devam ediyor.
Madem, zamanın uç verdiği bedendim, gizlerle dolu belleğiydim suların ve karanlıkla birleşen ilk ışığın, her şeyi başlatan ezgiydim, rahimdim, sütle dolu göğüslerdim, en derin uykulardan uyanan topraktım, öyleyse neden bir türlü doğamıyorum? Madem, ben hem bütün bunlardım, hem de kendimdim, neden içimdeki hiçbir şey, acı bile bana ait değil? Bin yıllar sürmüşse oluşturulmam, efsanelerden, imgelerden, kavramlardan, dillerden, neden içinde var olabileceğim bir yer, bir sözcük bile bulamadım bugüne dek? Gökyüzünün altında söylenecek yeni bir şey yoksa eğer, her cümle, her dize, her öykü defalarca seslendirilmişse, ben hangi çığlığın yankısıyım? Hangi suskunluğun? Sonsuz kez ölüp dirilen, hiçlikten doğan ve büyüyen, okyanusun sularını peşi sıra sürükleyen ay olsaydım ben, nasıl böylesine iyi tanırdım uzak sonları?
Madem, gücüm cehenneme yetiyordu.. Neydi peki beni yenen?
Puan vermedi·184 syf.·
31 günde okudu
·2020 9. kitabı
Gövdemizde çiçeklenen ne varsa, kalbimizde yaprak dökmektedir aynı zamanda. Zaman hüzündür.
Reklam