Savaşa; yüceltilmiş ölüme, cennetten tapu veren şehitlik mertebesine ulaşma umuduyla, huşu içinde gider. “Bu dünya, ikimize dar!” diyerek savaşa giren tüm tarafların, şehit olunca aynı cenneti paylaşmasının tuhaflığını düşünmeden... Ne uğruna can aldığını ya da haklı mı haksız mı olduğunu sormaya gerek görmeden... Zaten hak düşünülse, savaşın taraflarından en az biri geri çekileceği için savaş olmazdı. Kaldı ki cesaret övgüsü, istilacı için de barbar için de söylenen bir şey değil mi?