Puan vermedi
"Bir köşeye çekiliyorsun, belki de bir duvar dibine. Sonra uzun uzun bakıyorsun gökyüzüne..."Maral Atmaca’nın kalemine bir kez daha hayran kaldığım, okurken hem nefesimin kesildiği hem de kahkahalarla güldüğüm muazzam bir seri maratonunun sonuna geldim! Saka ve Sanrı'dan sonra bu seri de benim için kesinlikle tereddütsüz bir 10/10!Hikaye, yetiştirme yurdunda 29 çocukla birlikte gizemli bir şekilde damgalanan ve o geceden sonra hayatı tamamen değişen Sedef'in 
Maral Atmaca Yankı Sarmaşık etrafında dönüyor. Yıllar sonra "Damgacı"nın yeniden ortaya çıkıp bu yarasaları tek tek avlamaya başlamasıyla ekibin bir akademide toplanması ve hayatta kalma mücadelesi tek kelimeyle kusursuz işlenmiş.Yaralasar'ı Benim İçin Unutulmaz Kılan Ne Oldu?Mizah ve Eğlence: Kitabın gizemi ve aksiyonu ne kadar yüksekse, komedi dozu da bir o kadar harikaydı! Sedef’in o dik başlı, hazırcevap ve esprili yapısı okurken beni sürekli güldürdü. Karaktere ve mizahına kelimenin tam anlamıyla bayıldım!Dostluk ve Ekip Ruhu: Sedef, Alaz Altuğ Sipahi, Yiğit, Hakan ve diğer tüm Yarasalar... Aralarındaki o didişmeler, birbirlerine olan bağlılıkları ve kurdukları o sıcak bağ içimi ısıttı. Bir kitaptaki ekip ruhu ancak bu kadar güzel yansıtılabilirdi.Gizem ve Ters Köşeler: "Damgacı kim?" sorusunun peşinden koşarken yazarın önümüze serdiği ipuçları, kurduğu akıl oyunları ve yaptığı ters köşeler yine bildiğimiz Maral Atmaca kalitesiydi.Aksiyonun, derin bir gizemin ve bolca kahkahanın bir arada olduğu, okurken asla sıkılmayacağınız bir dünya arıyorsanız bu 4 kitaplık seriyi gözünüz kapalı okuyun. Yarasalar her zaman kalbimin bir köşesinde kalacak. Kesinlikle tavsiyemdir!
Maral Atmaca Yankı Sarmaşık etrafında dönüyor. Yıllar sonra "Damgacı"nın yeniden ortaya çıkıp bu yarasaları tek tek avlamaya başlamasıyla ekibin bir akademide toplanması ve hayatta kalma mücadelesi tek kelimeyle kusursuz işlenmiş.Yaralasar'ı Benim İçin Unutulmaz Kılan Ne Oldu?Mizah ve Eğlence: Kitabın gizemi ve aksiyonu ne kadar yüksekse, komedi dozu da bir o kadar harikaydı! Sedef’in o dik başlı, hazırcevap ve esprili yapısı okurken beni sürekli güldürdü. Karaktere ve mizahına kelimenin tam anlamıyla bayıldım!Dostluk ve Ekip Ruhu: Sedef, Alaz Altuğ Sipahi, Yiğit, Hakan ve diğer tüm Yarasalar... Aralarındaki o didişmeler, birbirlerine olan bağlılıkları ve kurdukları o sıcak bağ içimi ısıttı. Bir kitaptaki ekip ruhu ancak bu kadar güzel yansıtılabilirdi.Gizem ve Ters Köşeler: "Damgacı kim?" sorusunun peşinden koşarken yazarın önümüze serdiği ipuçları, kurduğu akıl oyunları ve yaptığı ters köşeler yine bildiğimiz Maral Atmaca kalitesiydi.Aksiyonun, derin bir gizemin ve bolca kahkahanın bir arada olduğu, okurken asla sıkılmayacağınız bir dünya arıyorsanız bu 4 kitaplık seriyi gözünüz kapalı okuyun. Yarasalar her zaman kalbimin bir köşesinde kalacak. Kesinlikle tavsiyemdir!
Kitap biraz sıkıcı ama sıkıcı olduğu kadarda güzel ve hızlı bitirilcek bir kitaptı ben 2,5-3 saatte bitirdim:D kitabın konusuna gelecek olursak ana başlıklar var ve onlarla ilgili şeyler anlatılıyor örneğin bir konuda Aras’ın yurtta kalması, ordaki arkadaşlarıyla güçlü bir bağ kurup onlara bağlanması Sedef öğretmenin gelip onlara “hayal kutusu” hazırlaması gibi gibi… başka bir örnekte ise liseli kızların “Ezgi” adında bir arkadaşlarının bir anda ortadan kaybolup gitmesi, bulduklarında ise onu cezalandırmak amaçlı gezi paralarını ödetmeleri vb. Kitap aslında tek bir konuda kalmıyor bir çok konuya değiniyor ama konudan konuyada atlamıyor. Ayrıca dostluğu, sevgiyi, arkadaşlığı öğreten bir kitap. Eğer boş zamanınızı değerlendirmek isterseniz okumanızı tavsiye ederiimm🩷
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Spoiler içeren inceleme
Öncelikle yazarın emeğini kutluyorum ve başlıyorum eleştirime. Şimdi baş karakter Sedef üzerine cok yükleme yapılmış bu beni yordu. Hem kimsesiz hem, hem özel (ilactab etkilenmiyor), sıkıcı derecede sakar, güzel, bencil, kibirli, merhametli, dokunma anksiyetesi var, cok yetenekli, sivri dilli, asi, kırılgan... yazarken yoruldum. Hep karakterin bu özelliklerini tekrar tekrar okuduk. Konu guzel ama kitabi alirken ben fantazya beklemiştim daha doğrusu öyle sanmıştım. Heyecanla basladim ama beklediğimi alamadım. Karaktetlerin yunan heykeli olmasi bu tarz kitaplarda sık rastlanan bir şey tabi ki yunan heykellerimiz burda da var. Ama bilmiyorum biseyler yavan bir tat verdi bana yavas ilerledi olaylar. Mantık hataları olduğunu düşündüğüm noktalar da vardi ama yine de seriyi tamanlayacagim ilk kitaptan sonra açılan cok seri okudum umarim bu da oyle olur. Gençler gönül rahatlığıyla okuyabilir, içerik temizdi.
9/10
"𝚢𝚎𝚗𝚜𝚎 𝚍𝚎 𝚢𝚎𝚗𝚒𝚕𝚜𝚎 𝚍𝚎 𝚎𝚟𝚎 𝚢𝚊𝚕𝚗ı𝚣 𝚍ö𝚗𝚎𝚗 ç𝚘𝚌𝚞𝚔𝚕𝚊𝚛𝚊..."
Kitabı bitirdiğimde bir süre hiçbir şey okuyamadım. Çünkü “Kuğu Boynu”, hikâyesi biten bir roman gibi değil de, insanın içinde çalışmaya devam eden eski bir saat gibi kalıyor. 
Ayşegül Genç öyle cümleler kurmuş ki, bazı yerlerde karakterleri değil, kendi içindeki kırılmış tarafları dinliyorsun. 2026 yılında okuduğum en kaliteli yazarlardan biriyle karşı karşıya olduğumu da tam o an anladım aslında ; zirâ Ayşegül Genç, 
Kuğu Boynu ile bize sadece bir roman değil, adeta bir “Kusursuz Yenilgiler İlmihali” yazmış. Şimdi tutup da “Yenilginin kusursuzu mu olurmuş?” demeyin; demek ki oluyormuş, hem de öyle bir oluyormuş ki insan o mağlubiyetin asaletine sığınmak istiyor. Bu kitap; zembereği boşalmış, çarkları birbirine küsmüş ama hâlâ o “tik tak” sesini ruhunda taşıyan insanların, yani aslında bir yanıyla hepimizin o darmadağınık, hırpalanmış ama tertemiz manifestosu. İnanın bu satırları yazarken spoiler vermemek için kendimi çok sıktım , hatta hayatım boyunca en zorlandığım inceleme diyebilirim; çünkü yazarın o saatin mekanizması ile bir insanın duygu dünyasını nasıl olup da bu kadar kusursuz birleştirdiğini anlatmak için her bir sayfayı haykırmak gerekiyor.
Teknik olarak tam bir ustalık eseriyle karşı karşıyayız; kitap, karakterlerin iç seslerinden örülü devasa bir koro gibi ilerliyor. Bir an Bülent’in zihnindeki o uğultulu monologlarda boğulurken, bir an sonra kendimizi Celalli Saatçi ile Hayri İrdal arasındaki o zamansız karşılıklı konuşmaların orta yerinde bulabiliyoruz. Bu geçişler o kadar sağlam ve organik ki, bir saatin çarklarının birbirine değmesi gibi ; yazarın sesiyle karakterlerin iç çekişleri birbirine karışıyor. Sayfalar arasında dolaşırken bazen bir iç sesin derinliğinde kayboluyor, bazen de bir diyalogla
Ayşegül Genç öyle cümleler kurmuş ki, bazı yerlerde karakterleri değil, kendi içindeki kırılmış tarafları dinliyorsun. 2026 yılında okuduğum en kaliteli yazarlardan biriyle karşı karşıya olduğumu da tam o an anladım aslında ; zirâ Ayşegül Genç, Kuğu Boynu ile bize sadece bir roman değil, adeta bir “Kusursuz Yenilgiler İlmihali” yazmış. Şimdi tutup da “Yenilginin kusursuzu mu olurmuş?” demeyin; demek ki oluyormuş, hem de öyle bir oluyormuş ki insan o mağlubiyetin asaletine sığınmak istiyor. Bu kitap; zembereği boşalmış, çarkları birbirine küsmüş ama hâlâ o “tik tak” sesini ruhunda taşıyan insanların, yani aslında bir yanıyla hepimizin o darmadağınık, hırpalanmış ama tertemiz manifestosu. İnanın bu satırları yazarken spoiler vermemek için kendimi çok sıktım , hatta hayatım boyunca en zorlandığım inceleme diyebilirim; çünkü yazarın o saatin mekanizması ile bir insanın duygu dünyasını nasıl olup da bu kadar kusursuz birleştirdiğini anlatmak için her bir sayfayı haykırmak gerekiyor.
Teknik olarak tam bir ustalık eseriyle karşı karşıyayız; kitap, karakterlerin iç seslerinden örülü devasa bir koro gibi ilerliyor. Bir an Bülent’in zihnindeki o uğultulu monologlarda boğulurken, bir an sonra kendimizi Celalli Saatçi ile Hayri İrdal arasındaki o zamansız karşılıklı konuşmaların orta yerinde bulabiliyoruz. Bu geçişler o kadar sağlam ve organik ki, bir saatin çarklarının birbirine değmesi gibi ; yazarın sesiyle karakterlerin iç çekişleri birbirine karışıyor. Sayfalar arasında dolaşırken bazen bir iç sesin derinliğinde kayboluyor, bazen de bir diyalogla
La familia es todo
Evvvet Yaprak Dökümü ve ülkece dizisinden tanıdığımız Tekin ailesi. Açıkçası kitap listemde değildi. Hakim olduğum olayları okumak sıkıcı olur demiştim ama aşırı sevdim. Biraz kitaptan bahsedip sonrasında kitap ve dizi farklarına değinmek istiyorum. İncelemeye başlamadan evvel genel olarak eski kitaplar için de şunu söylemek isterim: bence bu tür kitapları içeriği rahatsız edici diye eleştirmemeliyiz. Çoğu yazar zaten dönemi eleştiriyor. Yanlış Batılılaşma, görücü usulü evliliğin yanlışlığı, aile yapısı, hurafeler... Yazarlar bunları romantize etmiyor, yapmayın, yoksa sonunuz böyle olur diyor.
Ali Rıza Beyimiz, Altın Yaprak Anonim Şirketi’nde iyi bir memur. Fakat iş yerinde tanık olduğu bir ahlaksızlığın çözülmemesi sonucu şunları söyleyerek:
"Fakat, bu vakadan sonra nasıl burada kalabilirim? Biraz evvelki sözlerimi hatırlayınız. 'Oğlum böyle bir iş tutsaydı onu reddederdim, artık yüz yüze gelmezdim' demiştim, değil mi? Siz de başka bir evladımsınız. Demek sizi de reddetmeye mecburum."
İşten istifa ediyor. Eve dönünce bakıyor ki bir kutlama bir sevinç ayol diyor noluyor. En büyük çocuğu Şevket aylık 100 lira maaşla bankada işe girmiş. Neyse fazla anlatmayalım. Ali Rıza'nın evdeki otoritesinin yıkılması ve devam eden olaylar silsilesi sonrası devlet kuruyormuşçasına kurduğu ailesinin ağaç yaprakları gibi bir bir dökülmesini izliyoruz. Zaten kitabın özeti başta bir gencin Ali Rıza'ya söylediği sözlerden ibaret:
"Babasınız, çocuklarınız var, paranız yok değil mi? Evlatlarınız âhir ömrünüzde size bir feci yaprak dökümü manzarası seyrettirmekten gayri saadet vermezler."
Kitabı sevmemin sebebi ahlak bekçiliği yapan insanları suratına çat diye çarpmak istemem. Ali Rıza... Ahlaklı olsunlar diye eve kapattığı kızlarının yaptıklarını, kınadığı şeylerin hepsinin