Bu insanlar dünyada nasıl yaşamak lazımsa öyle yaşıyorlar, vazifelerini yapıyorlar, hayata bir şey ilave ediyorlardı. Ben neydim? Ruhum, bir ağaç kurdu gibi beni kemirmekten başka ne yapıyordu?
Geceleri, yalnız geçen geceleri ne yapacaktım? Bazen pencereleri açıp "yeter artık, yeter" diye bağırasım geliyor. Bağırmadım. Yumruğumu ağzıma bastırıp gözyaşlarımı sildim.
ne kadar iyiymiş rolü yapsam da
mutluymuş gibi davransam da
eksiklik hissi hiç bırakmıyor yakamı
düşmüyor omuzlarımdan yalnızlığın ağırlığı
gece çöküp her yer sessizleşince
hissediyorum canımın yandığını
düşünmemeye çalıştığım her şey
zihnimi meşgul etmeye başlayınca
akıtıyorum gözyaşlarımı
/09.04.23/04:27/