Kuşların cıvıltıları etrafta yankılanıyordu. Deniz ise dalgalarını yavaş yavaş kıyıya çarptırıyordu. Normalde gülümseyerek izlediğim denizi simdi ağlayarak izlemem, hayatta her şeyin olacağının bir göstergesimiydi? Yoksa insanların büyümesiyle birlikte üzüntülerinin de çoğalacağının bir belirtisimi?
Benim tek arkadaşım, okuduğum kitaplardı. Oradaki insanlarla konuşurdum. Kendimi hikayedeki karakterin yerine koyardım. Onlarla beraber mutlu olup onlarla birlikte üzülürdüm. Bilitorum bu yaptığım Şey birazcık tuhaf ama böyle yapmak kendimi hissetirmemi sağlıyordu. Hem zaten normal biri olmadığımı da söylemiştim.