Bataklık Gülü Sefile
Kitap, anne babasını kaybettikten sonra sokaklarda dilencilik yaparak hayatta kalmaya çalışan Mazlume’nin hikayesidir. Küçük kız yağmurdan kaçarken doluya tutulmuştur ve hayatı bilinmez bir karanlığa doğru evrilmiştir. Mazlume için hayattaki tek güzel olgu aşktır ama o da felaketi olmuştur. Fuhuş batağında filizlenen bir çiçek açamadan solmuştur.
Roman boyunca Mazlume'nin yaşadığı trajedi, dönemin sosyal yaralarını ve özellikle kadınların toplum içindeki çaresizliğini çarpıcı bir şekilde gözler önüne seriyor. Eser, küçük yaşta kimsesiz kalan Mazlume'nin yoksulluk ve kötü koşullar nedeniyle sürüklendiği acı dolu hayatı anlatır. Dil ve anlatımı sade ve akıcıydı. Karakterlerin duyguları ve yaşadıkları zorluklar okuyucuya başarılı bir şekilde aktarılmış, bu da eserin etkisini artırmış.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Anne babasını küçük yaşta kaybeden Mazlume’ye yaşlı komşuları Rahime hanım sahip çıkar. Rahime Hanım da ölünce 13 yaşında yapayalnız kalan Mazlume dilencilik yapıp cami avlusunda kalmaya başlar. Gideceği hiçbir yeri hiç kimsesi yoktur. Mücadele gücünü kaybettiğini düşündüğü bir gün bir yardım eli uzanır. Mihriban, Mazlumeye onu evine götürmeyi, kızı İkbal ile yaşadığı eve gelip birlikte yaşamayı teklif eder. İçten içe istemese de Mazlume daha fazla açlığa dayanamaz ve bu teklifi kabul eder. Fakat onu bu evde yeni bir sefalet beklemektedir. Mazlume ve İkbalin farklı başlayan hayatları sonunda aynı karanlığa çıkar...
Türk edebiyatı klasiklerini çok seviyorum. Halil Ziya Uşaklıgil’in bu kitabını da hayranlıkla okudum.
Küçük yaşta anne babasız kalmış bir kız çocuğunun sessiz mücadelesini, çaresizliğini derinden hissettim.
İkbal’in başta güçlü bir karakter gibi görünmesine karşın çok kırılgan olması ve yaşadığı hazin son içimi burktu.
Allah’ın cezası İhsan için söyleyecek hiçbir şey bulamıyorum.
Konusu üzücü olsa da, yeşilçam tadında akıcı dili ile sürükleyici bir kitaptı. Tavsiye ederim…
Hayatımda daha konusuz yada varsa (olduğunu düşünmüyorum) konusu bu kadar saçma bir kitap görmedim o kadar delirtti ki beni kıza tecavüz ediyor ve bunu aşk diye önüme getiriyor. kadına fahişe diyor ama sanki birlikte olduğu adamın hiç suçu yok ayrıca sen nasıl birisinki âşığım dediğin ölümüne neden olduğun kadının evinde yaşayan 14-15YAŞINDAKİ ÇOCUĞA ÂŞIK OLDUĞUNU İDDA EDERSİN (tecavüz edilen kişi bu çocuk)
Ya ayrıca bana fahişe dediler o zaman bende fahişe olurum diye bişi var mı ya bunu karakter gelişimi yormaya çalışmış ama bence karakter gelişimi dediği şey çok sığ şekilde olmuş ya ben biraz daha yavaş yavaş sindire sindire karakter gelişimi yapılmasını istiyorum çünkü bana vaad ettiği şey kadının çıldırmasıysa bunu daha yavaş işlemeli ama bu asla yoktu erkek karaktere büyük bir nefret besliyorum kitabın sonunda da çok rahatladım aşk adı altında bu kadınlara çektirdiği yetmişti.. kitabı İzmir fuarından almıştım bana ordaki görevli anlatıp tavsiye etmişti ve beklentim yüksekti ama çok altında kaldı.
Kalbi yoran bir hikaye...
Kalbi yoran bir hikaye...
Mazlume; anne ve babasını kaybetmiş, sokaklara düşmüş kimsesiz bir genç kızdır. Soğuğu ve açlığı iliklerine kadar hissettiği o en karanlık anda, karşısına Mihriban çıkar. İçindeki bir ses bu teklifi reddetmesi gerektiğini fısıldasa da, çaresizliğine yenik düşüp ev davetini kabul eder. Böylece, aslında hiç bir araya gelmemesi gereken üç insanın hayatının kesişmesiyle, geri dönülemez bir trajediler silsilesi başlamış olur.
Mihriban’ın kızı İkbal gibi önünde pişmanlıklarla dolu bir örnek olmasına rağmen; aslında o evde kalmaması gerektiğini, her şeyin ne kadar yanlış olduğunu içten içe bilmesine rağmen Mazlume’nin o evden gidememesi ve buna mecbur kalmasının verdiği çaresizliği okumak gerçekten yorucuydu.
Sonrasında İhsan’ın da hikâyeye dahil olması ve Mihriban’ın etkileriyle Mazlume’nin adım adım karanlık bir hayata mahkum edilişini izlemek ruhumu fazlasıyla yıprattı. Kitabın dili ve anlatımı son derece akıcı, okuru hiç yormuyor; ancak özellikle son 30 sayfada hissettirdiği o yoğun çaresizlik duygusu... Anlatımı değil, anlattıklarıyla tam anlamıyla kalbi yoran bir hikâyeydi.
Halit Ziya Uşaklıgil’in ilk romanı Sefile, İzmir’de Tevfik Nevzat’la çıkardıkları Hizmet gazetesinde tefrika edilmiş; ancak dönemin ahlaki gerekçeleriyle kitap olarak basılamamıştır. Recaizade Mahmut Ekrem’in girişimine rağmen eser “İslami prensiplere aykırı” bulunarak geri çevrilmiştir. Realizm anlayışıyla yazılan roman, erken bir örnek olarak dikkat çeker.
Ahmet Mithat Efendi’nin Henüz 17 Yaşında eserine antitez olarak yazılmış Sefile. İki eseri okumuş biri olarak Henüz 17 Yaşında romantik akım etkisinde ilerliyor daha duygusal ve idealize bir dünya kurarken, Sefile reailizm etkisinde yazıldığında hayatın sert gerçeklerini gösteriyor.. Özellikle fuhuşun, insanın hem bedeninde hem ruhunda açtığı yaraları çarpıcı bir şekilde gösteriyor.
Gelelim hikâyemize:
Ana karakterimiz Mazlume küçük yaşta hem annesini hem babasını kaybediyor. Bir süre komşuları Rahime ona sahip çıksa da 13 yaşında, kış ortasında sokakta kalıyor ve dilenmek zorunda kalıyor. Tamamen yalnız, tamamen savunmasız birşekilde. Annesinin hatırasına tutunarak “Ben ne yaptım da bu hale düştüm?” diye sorguladığı bir anda, omzuna dokunan bir el hayatını değiştiriyor. Bu kişi de Mihiriban.
Mazlume içten içe bir felaketin yaklaştığını hissetse de açlık korkusu ağır basıyor ve o eli tutuyor. Ama gittiği yer bir fuhuş yuvası… Burada İhsan Bey’le tanışıyor; uçurumun kenarında olan ve başkalarını da sürükleyen biri. Evde bir de Mihriban’ın kızı İkbal var, annesi olan ama yine de kurtulamayan bir başka kurban. Mazlume ve İkbal’in yolları farklı başlasa da sonları aynı karanlığa çıkıyor.
İlk romanı olmasına rağmen, Halit Ziya Uşaklıgil’in neler yapabileceğini açıkça gösteriyor. Özellikle finali gerçekten sarsıcı; okuduktan sonra etkisi kolay kolay geçmeyecek bir kitap.
Halid Ziya Uşaklıgil 
Sefile
Halid Ziya Uşaklıgil Sefile