s.kara
@seherrka
Denmark Copenhagen
19 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
Elif Şafak’ın Aşk adlı romanına bayıldım diyemem ama bence bir şans verilebilir. Anlatımı sade ve akıcı olduğu için kitap rahat okunuyor. Anlatıcıların sürekli değişmesi de romanı sıkıcı olmaktan çıkarıyor; istenildiğinde ara verilip sonra tekrar kolayca devam edilebiliyor.
Romanın hem günümüzde hem de geçmişte geçmesi bence kitabı daha güzel kılıyor. Her iki dönemde de aşk anlatılıyor ve bu sayede aşkın zamana bağlı olmadığını görüyoruz. Kitapta din ve Allah’a olan bağlılık da çok önemli bir yer tutuyor; özellikle geçmişte geçen bölümlerde bu tema daha güçlü hissediliyor. Kitaptaki nerdeyse her cümle insana ders çıkarma imkanı sunuyor, gerçekten çok kıymetli.
Beni en çok etkileyen kısım ise Ella’nın hikâyesi oldu. Yıllardır mutsuz bir evliliğin içinde olan, eşinin onu aldatmasına sessiz kalan Ella’nın hayatı okuduğu bir romanla değişiyor. Bu kitap sayesinde hayata ve aşka farklı bir gözle bakmaya başlıyor ve sonunda gerçek aşkı bulduğunu düşünüyor.
İnsan Neyle Yaşar kitabı öyle sade ve akıcı bir dil ile yazılmış ki, elinizden bırakamıyorsunuz ve kitapta haliyle çabucak bitiyor. İçinde kısa hikâyeler var ve her biri farklı bir ders veriyor.
Sevgi, saygı, kötülüğe kötülükle karşılık vermemek, tanrıya olan aşk, ibadet ve açgözlülüğün insanı sürüklediği kötü sonuçlar gibi ortak temalar hikâyelerin içinde sık sık karşımıza çıkıyor.
Kitabı ikinci kez okudum ve her okuyuşumda anlatılmak istenen mesajların ne kadar fazla ve değerli olduğunu fark ettim. Bence kesinlikle okunması gereken, çok güzel bir kitap.
Lizbon’a Gece Treni’ni okurken ilk dikkatimi çeken şey, kitabın konusunun kesinlikle klişe olmamasıydı. Hatta oldukça farklı ve biraz da marjinal bir hikâyesi var. Bu özgünlük beni başlangıçta gerçekten motive etti ve merakla okumaya devam etmemi sağladı.
Kitapta en çok hoşuma giden ve beni en çok içine çeken kısımlar ise Prado’nun kitabındanki alıntı kısımları oldu. Bu bölümler hem daha duygusal hem de daha anlamlıydı. Hatta kitabı bitirmemdeki en büyük etken bu notlar oldu.
Benim için en büyük problem, romanda geçen çok fazla yabancı isim olmasıydı. Karakterleri akılda tutmak zorlaştığı için sık sık “Bu kimdi?” diye geri dönmek zorunda kaldım. Bu da hikâyeyi yer yer kopuk bir hale getirdi.
Genel olarak, konusu çok ilginç ve özgün olsa da, uzunluğu ve karakter karmaşası yüzünden beni tam anlamıyla içine çekemeyen bir okuma deneyimi yaşadım.
Bu kitabı, popüler diye okuyup anlam veremediğim diğer kitaplarım gibi rafa kaldırdım. Beklentimi karşılamadı…
Uçurtma Avcısı aslında defalarca başlayıp yarım bıraktığım bir kitaptı. Şimdi geriye dönüp bakınca “Ben bunu nasıl bırakmışım?” diye kendime gerçekten kızıyorum. Çünkü kitap inanılmaz güzeldi.
Okurken çok duygulandığım yerler oldu; bazı bölümler içime işledi, bazı sahnelerde gözlerim doldu. Emir’in yıllarca taşıdığı pişmanlıklar, Hasan’ın saf sadakati ve sevgisi.
Bence kitabın en vurucu taraflarıydı. Hiç bir kitap bana kendimi bu kadar çaresiz hissettirmemişti…
Tekrar tekrar okunacak bir kitap. Yazarın diğer kitaplarını okumak için sabırsızlanıyorum.
Paulo Coelho’nun Simyacı kitabı, dünya çapında büyük bir hayran kitlesi edinmiş ve neredeyse herkesin öneri listesinde yer alan bir eser. Kitap hakkında bu kadar olumlu yorum görünce ben de merak ederek okumaya başladım. Başlangıcı itibarıyla beklentimi karşıladığını söyleyebilirim; hikâye akıcıydı, sürükleyici bir yolculuk hissi veriyordu ve Santiago’nun macerasına dahil olmak keyifliydi.
Fakat kitabın ortalarına geldiğimde tempoda belirgin bir düşüş hissettim. Hikâyenin ritmi yavaşladı ve bazı bölümler benim için oldukça sıkıcı hale geldi.
Kısacası, neden bu denli abartıldığını anlayamadığım bir kitap oldu.
