insan bir yere ya da birilerine ait olduğunu bilirse o yer ve o insanlarla ortak yanlarını hisseder, yabancı bir yerde ise daha çok yalnızlığını hisseder.
Güneş onları dışardan nasıl ısıtıyorduysa, kendi içlerinde de her birinin keyfini süreceği küçük, özel güneşleri vardı: Bir rüya, bir sevgi, bir merak, hiç olmazsa uzak ve müphem, belki can çekişerek yol alacak ama sonuçta hâlâ süren bir umut. Dolayısıyla hepsi sevinçli, çoğu da şen şakraktı.