Şehriban Altın
@sehribanaltinn
Şu anda okuduğu kitap
Oblomov, “İnsanı, insanı anlatın siz bana!” dedi. “Sevin insanı...” “Tefecileri, riyakarları, hırsız veya kafasız memurları sevelim öyle mi? Bunu mu demek istiyorsunuz? Edebiyattan hiç anlamadığınız belli.” Coşmuştu Penkin, “Hayır, öylelerini cezalandırmak gerek, toplumdan uzaklaştırmak, kovmak gerek...”
Oblomov heyecanla ayağa kalktı, Penkin’in karşısına dikilip, “Toplumdan kovmak mı?” dedi. “Bu, kötü bireyde yüce bir özelliğin var olduğunu; onun bozulmuş bir insan; ama gene de bir insan, yani sizin gibi bir insan olduğunu unutuyorsunuz... Kovmak, uzaklaştırmak ha! Ama insanların arasından, doğanın koynundan, Tanrı’nın sevgisinden nasıl kovabilirsiniz ki onu?”
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bir şey, uzaklarda bir yerde benim çıkardığım seslere kulak kesilmiş, hedefimin ne olduğunu, nereye gittiğimi hesaplamaya çalışıyordu. Fakat elimden geldiğince bunları aklıma getirmemeye çalışıyordum. Bu yalnızca bir yanılsamaydı ve yanılsamalar, insan ne kadar aklına takılırsa o ölçüde boyutunu artırır, daha da ağırlaşırdı. Sonra da, insan bunun bir yanılsama olduğunu bile reddetmeye başlayabilirdi.
