“Dostluğumu, seven kalbimin yakınlığını Pokrovski’nin yeterli bulmadığını sanıyordum. O okumuş bir insandı, bense aptal, dünyadan habersiz ömründe bir kitap okumamış bir kız... Kitapların ağırlığından bel vermiş raflara baktım. Anlaşılmaz bir öfke, bir can sıkıntısı doldurdu içimi. Bir anda kitaplarının hepsini baştan sona okumaya karar verdim. Hem bunu elden geldiğince çabuk yapacaktım. Bilmiyorum, belki de, onun bildiği her şeyi bilirsem dostluğuna daha çok değeceğimi düşünüyordum.
Kitaplığa yaklaştım, hiç düşünmeden duraksamadan elime geçen ilk kitabı aldım -üzeri bir parmak toz bağlamış, eski, kalın bir kitaptı bu;- yüzüm kıpkırmızı, heyecandan, korkudan zangır zangır titreyerek, çaldığım kitabı bizim odaya götürdüm. Annem uyuduktan sonra gece lambasının dibinde okumaya karar vermiştim onu.”
Sayfa 75
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
