Cahil ve aptal her türlü eleştiriden korkar, zira bellediği yolun dışında bir yolun varlığını bilmez, olabileceğini düşünemez ve kendisine gösterilse bile değerlendiremez.
Terketmedi sevdan beni,
Aç kaldım, susuz kaldım,
Hayın, karanlıktı gece,
Can garip, can suskun,
Can paramparça...
Ve ellerim, kelepçede,
Tütünsüz, uykusuz kaldım,
Terketmedi sevdan beni...
Sevdiğimiz biri aramızdan ayrılıp artık mutluluğumuzu paylaşamadığında, bir şeylerin bizi mutlu edebileceği düşüncesine kızıyoruz ve kendimize gelip hayatla ilgilendiğimizi fark ettiğimizde, sanki kaybımıza karşı vefasızlık ediyormuşuz gibi hissediyoruz.