Selenay Yıldırım
@selenayldrm
"We're all awash in a sea of blood, and the least we can do is wave to each other" (John Minton)
Herkes acıyı ya da hastalığı alt ettikten sonra ruhunun derinliklerinde -ne kadar belli belirsiz, cılız olsa da- bir üzüntü duyar. Uzun süre, yoğun bir acı çekenler toparlanmayı isteseler de, olası iyileşmelerini bir yitim olarak görme eğilimindedirler. Acı varlığın ayrılmaz bir parçası olduğunda, onun aşılması, yitirilen bir nesne gibi ister istemez üzüntü yaratır.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Komşumun benden daha çok acı çektiğini ya da İsa'nın herkesten çok acı çektiğini kim söyleyebilir? Acıya nesnel bir değer biçilemez çünkü o dışarıdan gelen bir zarara ya da organizmadaki belli bir bozukluğa göre değil, bilincin onu yansıtma, duyumsama biçimine göre ölçülebilir. Kaldı ki, bu açıdan bakıldığında, her türlü hiyerarşi olanaksızlaşır.
Kişi ölümden söz ederek benliğinin bir parçasını kurtarır kurtarmasına ama varlıkta bir şeyler yok olur.
