selin
@selinnerg
Doğrusu okumak gibi tatlı şey yok! Başka her şey insanı kitaptan daha çabuk yoruyor!..
23 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
İlk olarak 1989 yılında çıkan Ölü Ozanlar Derneği filmini izlemiştim ve bayılmıştım. Daha sonra bir de kitabı olduğunu öğrendim ve anında gidip aldım kitabı. Kitabın başlarındayken filmi kadar güzel olamayacağını düşünmüştüm ve oldukça yanılmışım, filmden çok çok iyi ve etkileyiciydi.
Ölü Ozanlar Derneği, Welton Akademisi'ne yeni bir edebiyat öğretmeni, Bay Keating, alınmasıyla başlıyor. Ancak bu yeni öğretmen Welton Akademisi'nin disiplinli eğitimiyle çelişiyor, müfredata göre ilerlemeyip hayat hakkında da dersler veriyor. Ve ilerleyen zamanlarda çocuklar Bay Keating'i çok seviyor.
"İnsan ırkının bir üyesi olduğunuz için şiir okursunuz, insan ırkı da tutku doludur! Tıp, hukuk, bankacılık- bunlar hayatı sürdürmek için gereklidir. Peki ya şiir, romantizm, aşk, güzellik? Bunlar ise uğruna hayatta kaldığımız şeylerdir!"
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Yüreğim konuşurken ben susmayı beceremem.”Edebiyat
Öncelikle kitabın beş, akıcı öyküden oluştuğunu belirterek başlamak istiyorum. Öyküler oldukça başarılıydı.
Kitaba ismini veren öykü yani Beyaz Geceler, yazarın hayalperest diye adlandırdığı karakterimizin akşamüzeri tanıştığı Nastyenka ile geçirdiği dört geceyi anlatıyor. Hayalperestimiz, Nastyenka’yı tacizcilerden kurtarıyor ve tam olarak tanıştığı gece ona aşık oluyor fakat Nastyenka’nın da bir yıldır beklediği bir adam var. Hayalperestimiz, aşk acısından kahroluyor. Daha fazla detay verirsem spoilera girecek.
Fakat ben Dostoyevski kaleminin çok daha iyi olduğunu biliyorum, çok daha iyi kitaplarını okudum. Bu kitabı da henüz 27 yaşındayken yazdığını ve basılan ilk kitaplarından birisi olduğuna yorup değerlendirme yapıyorum.
“Gökyüzü öyle yıldızlı, öyle berraktı ki onu gören kendine sormadan edemezdi: Nasıl oluyor da böyle bir göğün altında türlü türlü suratsız, kaprisli insan yaşayabiliyor?”
Tolstoy'un kaleminden çıkan harika bir eserdi. Kitabın sonu belli olmasına rağmen yazarın dili sayesinde kitap akıcı ilerliyor ve elinizden bırakamıyorsunuz.
"Belki de sürdürdüğüm yaşam, sürdürmen gereken yaşam değildir?"
Okuduğum bu satırlarla birlikte orada takılı kaldım. Çoğu yerde hayatı, ölümü sorguluyorsunuz. Devam edemeyip o sayfalarla bakışıyorsunuz. İvan İlyiç ile aramızda öyle bir bağ oluşmuş ki onun için üzülüp kitabın sonunu değiştirmek istedim.
Kitap genel olarak güzeldi. Akıcı ilerliyor ve her sayfada daha da merak ediyorsunuz. Bir kızımız var; Gwendolyn. Gwendolyn'in kuzeni Charlotte'ın zaman yolcusu geni taşıdığına inanıyorlar. Charlotte küçüklüğünden beri bunun için hazırlanmış, eğitimler almış. Bir gün dışarı çıkan Gwendolyn'in başı dönmeye başlıyor ve kendini birden geçmişte buluyor. Böylelikle asıl gene Gwendolyn'in sahip olduğu anlaşılıyor. Normal bir çocukluk geçiren, zaman yolculu için hiçbir eğitim almayan Gwendolyn'in yaşadıklarını okuyoruz. Her sayfada olaylar olmaya devam ediyor. Aynı zamanda içerisinde aşk da var. Bir kitaptan başka ne bekleyebilirsiniz ki
Öncelikle kitabı bitirmek dahi istemediğimi söyleyerek başlamak istiyorum. Eğer ki vaktiniz varsa elinizden bırakmadan okuduğunuzda müthiş bir haz yaşatıyor size. Bu yaşadığım hazzı artırmak için kitabı bitirir bitirmez filmini de izledim. Ne yazık ki kitapta yaşadığım keyfi filmde tadamadım çoğu zaman olduğu gibi.
Kitabı okurken Mr. Darcy'e aşık oluyorsunuz, ilk başta ne kadar soğuk gelse de kendini sevdirmeyi başarıyor. Kitap içerisinde fazla bir olay olmuyor ama yazarın dili kitabı akıcı kılıyor. Kitapta en sevdiğim karakterler Mr. Darcy ve Mrs. Gardiner oldu galiba. Ayrıca Mr. Bennet ile Eliza'nın arasındaki baba kız ilişkisi de samimiydi bence. Kitabın en sıkıcı bölümü ise Mr. Collins'in dahil olduğu bölümlerdi kuşkusuz. Hiç çekilmeyen bir adam gerçekten. Bir de Mr. Collins'in çok sevdiği Lady Catherine de çok sinir bozucuydu.
Keyifli zaman geçirmek için okunabilir, dizi tadındaydı gerçekten
