Okurken çok etkilendiğim bir kitap oldu ve güncel yaşadığım dönemle ilgili bağdaştırdığım birkaç bağlantısı oldu. Görmenin bakmamak olduğunu anlatan, ötekileştirmenin nasıl kolay olabileceğini ve bunun nasıl keskin sınırları olabileceğini gösteren bir kitap. Yaşanan kaos içerisinde birlik olmak gerekirken insanların kendi çıkarlarını imkansızlıklar dünyasında bile gözetmesinin getirdiği sonuçları görmek açıkçası biraz dehşet verici olmakta birlikte de sorgulatıcı bir yan da barındırıyordu.
Birlik olmanın önemi toplum menfaatinin birey menfaatinden ayırarak önceliklendirmenin insanların hayatı için oldukça önem arz ettiğini vurguluyor.
Körler arasında gören tek kişinin olması ise adeta cahillerin arasında sorgulayabilenin, düşünebilenin ne kadar acı çektiğinin metaforunu hissettirdi bana. Çünkü günümüzde bunun yansımasını toplumsal olaylarımız da dahil günlük hayatımızda bile yaşamaktayız.
Saramago’nun kendine has yazım tarzını (diyalog olmaması, düz metin olması) da ilk başta garipsesem de sonrasında oldukça hoşuma gitti.
Güzel bir kitap olmakla birlikte günümüzde de yaşadığımız hayattan metaforik yaklaşımlar bulabileceğimiz bir eser, tavsiye ederim.