Sema Erkan
@semanurerkan
Bir garip okur
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi
Kısa kısa çerez tadında hikayeler, portreler .Ayfer Tunç’un o tatlı üslubu.Suzan Defter’den sonra biraz Ayfer Tunç’un kaleminden korkmuştum ama iyi ki bu kitabıyla karşılaştım. Öykü dili Mağara Arkdaşları kadar zor da değil. Bir çırpıda bitirdim. Tavsiye ederim.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Okuduğum ikinci Marquez kitabı. İlki Kırmızı Pazartesi’ydi.İncecik bir kitaptı Kolera Günlerinde Aşk’a göre. Nicelik olarak daha hacimli bir roman olmasına rağmen benim nezdimde Kırmızı Pazartesi’yi geçemedi. Güzel bir çeviriyle Can yayınları basımını okudum, sade temiz bir çalışma yapılmış. Başkahraman Florentino Ariza’nın aşkı Fermina Daza’yı 53 yıl 7 ay 11 gün bekleyişini anlatan roman. Bir çırpıda okudum ama beni alıp uzaklara götürmedi hikaye. Tam tersine bir an önce bitirip diğer kitaplara geçmek için olabildiğince çabuk okumaya çalıştım. Belki de böyle derin santimantal romanlar artık ilgimi çekmediğinde beğenmedim romanı. 53 yıl bir kadını beklemiş adamın o süre zarfında sayısız kadınla beraber olması ve onlarla birlikteyken bile Fermina Daza’yı düşünmesi mi sadık bir aşk bilemedim. Aynı şekilde nedensiz bir şekilde Florentino Ariza’yı terk edip bir başkasıyla evlenen Fermina Daza’nın eşi öldüğünden sonra yıllardır onu bekleyen aşığına geri dönmesi mi sadık bir aşk onu da bilemedim. Aşırı cinsellik yüklü sayfalar arasında pedofili denecek bir -sözde aşk- aştan bahsedilmesi de romanı benim gözümde aşağı çekti. Büyük bir hevesle başlayıp da bu kadar hayal kırıklığına uğradığım başka bir roman yok herhalde.
Kara KitapEdebiyat
2021’in ilk romanı hayırlı uğurlu olsun
Bir kitap için normalde 2 haftalık süre çok uzun geldi ama kitabı bitirdiğimde adeta bir enkazdan çıkmış gibiydim. Okurken de bitirirken de çok yorulduğum bir kitaptı. Bunu olumsuz bir eleştiri olarak söylemiyorum sadece kolay, bir çırpıda okunacak bir roman değil.( hele buhranlı ve yorgun bir dönem yaşıyorsanız.) Pamuk’un okuduğum ikinci romanı. Bir edebiyat öğretmeni olarak Hüsn ü Aşk’a olan sevdam büyük belki de o yüzden bu kitaba bu kadar bağlandım. Kendini , eşini ve eşinin kardeşini arayan Gâlip’in hikayesi. O kadar çok metinlerarasılık kullanmış ki romanda Orhan Pamuk bunu iliklerimize kadar hissediyoruz okurken. Özellikle mistisizme sıkça değinilmekle beraber Mevlana, Şems, Bektaşilik, Hurufilik gibi kişi ve kavramlar üzerinde yoğun şekilde durulmuş. Bu kavramları ele alırken birçok alt metinden de yararlanmış. Yani bir hikaye okurken hikaye içinde tekrar bir hikayeye yer vermiş. Ustaca bir kurguya sahip romanda kafamın karışmadığı yerler yok desem yalan söylemiş olurum. Bazı yerleri özellikle birkaç defa okuduğum ve incelediğim de oldu. “Başkasını ararken kendini bulmak” kavramını en mükemmel şekilde işlemiş yazar. Daha bunalımsız ve hayatımın daha sakin bir döneminde bu romanı tekrar okuyacağım. O zaman tekrar yeni ve farklı anlamlar çıkaracağıma eminim.
Belki de en uzun sürede okuduğum kitaplar arasına girmiş olabilir. Bilge Karasu’yla tanıştığım kitap. Okurken çok fazla yoruldum o yüzden sindire sindire okumaya çalıştım. Toplamda 12 öykü ve bir ana öykü şeklinde kaleme alınmış. Her öykü bir masal niteliği taşıyor. Geleneksel anlatımla postmodern anlatımı beraber kullanmış yazar. Hatta meddah ve Dede Korkut tarzı anlatıma da yer vermiş yer yer. Öykülerin hepsinin ayrı ayrı çok güzel tatları var ama benim en çok beğendiğim öykü “ Avından El Alan Adam” oldu. Kitabı okurken sanki Latife Tekin okuyormuşum gibi hissettim, onun kadar olmasa da büyülü gerçeklikten olabildiğince yararlanmış yazar. Deniz sevdalısı bir okur olarak kitapta denizin çoğu hikayede yer alması çok hoşuma gitti. Öyküler hem çok uzak hem de sanki günlük yaşantılarımızdan ayrılmaz bir parça gibi geldi. Normalde herhangi bir kitabı okurken çok fazla kısmın altını çizmem fakat bu kitapta insanı durduran ve düşünmeye sevk eden baya bir cümle olduğu için bol bol altını çizme işlemi uyguladım.
—Korku, örtmeye en yatkın olduğumuz kirimiz, gizlemeye en çok uğraştığımız kokumuzdur.—
—Her şey bitip tükendikten sonra her şeyin yeniden başlayabileceğine, biten bir yılın ardından yeni bir yıl geldiği gibi o uçmağa dönülebileceğine inanmak güç artık. Bir daha, bir daha ölüp, bir daha, bir daha, bir daha dirilebileceğine inanamıyor insan...
Türk ve dünya edebiyatına çok geniş bir çerçeveden bakan ve oldukça emek harcanarak hazırlanmış bir kitap. Edebiyatımızın görünmeyen yönlerine de ışık tutması bakımından her okuyucunun elinin altında bulunması gerekiyor. Şekerleme tadında bir eser olmuş. Okuduğum ikinci Beşir Ayvazoğlu kitabı ve aldığım tat ilk kitaptakinden daha fazlaydı.
