Antizelig
@semsiye
Ankara
20 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
Okurken insanda bir klasik okuyormuş hissi uyandıran güçlü bir roman. Böyle bir eser neden karanlıkta kalmış anlayamadım. Gizem dolu bir cinayet romanı olmadığından mı? Akıcılıktan biraz uzak düştüğü için mi? Yoksa yayınevi tarafından zamanında iyi pazarlanamadı mı? Erhan Bener gibi yazarların kendi dönemlerinde sadece edebiyat çevrelerince okunduğunu, geniş okuyucu kitlelerine erişemediklerini biliyorum. Ama yine de bu roman böylesine az tanınmayı hak etmiyor bence.
Tabii her yönüyle mükemmel diyebileceğimiz bir roman da değil. Romandaki olaylar ve fikirler ne kadar dolu doluysa, karakterler de tam tersi biraz zayıf kalmışlar. Karakterler sanki o fikirleri söyletmek ya da yaşatmak için icat edilmiş gibiler. Kısmen bir polisiye roman sayılır. Kısmen diyorum çünkü adli vaka, romanın eksenine biraz uzak düşüyor.
Romanın ana karakteri 35 yaşındaki başarılı Avukat Aydın. Zamanında çok zorluklar çekse de İstanbul’da prestijli, çok kazanan bir avukat olmayı başarmış. Zamanında polis tarafından yaralandığı için de ideolojik fikirlerinden biraz uzak düşmüş. Yaşından dolayı hayattaki amacını sorgulamaya başlıyor. Başarmak istediği her şeyi başarmış neredeyse. Evlenmek istemiyor, kadınlarla derin ilişkiler kurmaktan çekiniyor. İlişkilerini tensel düzeyde tutuyor. Ancak artık hayatının gidişatından memnun değil, yeni bir yön arıyor ama ne? Bir gün annesinin evlenmesi için ona gösterdiği 16 yaşındaki dünyalar güzeli Harika’yı görünce bir anda bu küçük kıza vuruluyor. Onunla evlenmek istiyor ancak hem evlenme fikri hem de bu yaştaki biriyle evlenme düşüncesi Aydın’nın karakterine ters. Bir anda kendini daha karmaşık bir durumun içinde buluyor.
Aydın ve Harika arasındaki bu evlilik “tutkusu” ilerlerken arka planda da Aydın bir cinayetle ilginiyor. Olayları sadece gazete
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Klasik Denince Akla GelenEdebiyat
Bu kitabı okumak hem bende alışkanlık yaptı hem de beni bir miktar bunalttı.
Alışkanlık yaptı çünkü olaylar günlük akışı içinde o kadar olağan ilerliyor ve tam da olmasını istediğiniz yöne gidiyor ki akşam olsa da Emma’yı okusam diye bekliyorsunuz. Bu kitabı okumak gün batımının altın saatlerinde güzel bir bahçede çay içmek gibi. Size Victoria Devri’nin tüm ihtişamını hissettirebiliyor. Karakterler de bu devri temsil etsin diye özenle seçilmiş.
Kitaba adını veren Emma karakteri, kibirliliğiyle biraz sinirlerimi bozmadı değil ama okudukça Emma’nın ince ruhuna da şahit oluyorsunuz. Zaten sanırım kitabın anlatmak istediği de Emma’nın ruhsal değişim süreci.
Kitaptaki tüm önemli karakterler olması gerektiği gibi güçlü ve zayıf yönleriyle ele alınıyor. Kitap bittiğinde kimisine hayran oluyorsunuz, kimisinden de nefret ediyorsunuz. Karakterlerin genel davranışları Victoria Dönemi’nin yapmacıklı adetlerini, ikiyüzlülüklerini ortaya koyar nitelikte.
Kitap, Victoria Dönemi’ndeki sınıfsal farklılıklara da dikkat çekiyor. Örneğin sınıflar arası evlilik kitapta -Emma tarafından bile- hiç hoş karşılanmıyor. Soyluluk hâlâ önemli bir kurum. Çalışarak, zengin olunarak sınıf atlamak mümkün değil ve Emma tarafından da bu durum gayet olağan görünüyor. Yazarın başka kitabını okumadım ama kim bilir belki Jane Austen de bu durumu olağan görmektedir.
Kitap biraz da beni bunalttı. Bazı konular kitapta uzun uzadıya yer edinmiş. Örneğin düzenlenecek bir balonun nerede olacağı, baloya kaç kişinin katılacağı, yemeklerin nasıl servis edileceği, yemeklerin servis edileceği koridorun uzunluğu… Bu ve buna benzer tartışmalar kitaptaki karakterler tarafından sabırla tartışılıyor, hesaplanıyor ve bazen de sonuçsuz kalıyor. Bu durum üst sınıfın refah seviyesini gösterir nitelikte. Tabii şikâyet