Sadece kitaplar…
@sen_sen
118 okur puanı
Haziran 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
“Kimseye, kendine bile tüm hayatını anlatmamalı insan. Çünkü bu kötülüğü hiç kimse hak etmiyor.''
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Başkahramanı 11 yaşındaki Elvis isimli bir kız. Annesi Eva, kız kardeşi Lizzie, babası ve Boomer isimli bir köpekleri ile birlikte yaşıyor.
Uyurgezer olan annesi bir gece göle gidiyor ve bir daha dönmüyor. Ta ki karaya naaşı vurana kadar… Raporlara bir kaza olarak geçiyor.
Ailede yas süreci başlıyor ve bu süreçe, evin en küçüğü Elvis’in bakış açısı ile okuyoruz. Okuldaki rehberlik öğretmeninin desteği dışında bu yas sürecinde desteği ve anlayanı yok.
Kendi yas sürecini annesinin nasıl öldüğünü bulmak üzere adapte ederek, kendi yarattığı bir sır perdesine sığınarak atlatmaya ve anlamaya çalışırken diğer taraftan annesi gibi uyurgezer olan ablasının hayatını kaybetmemesi için çabalıyor, eşinin sabahlığını giyerek ve rujunu sürerek dolaşan babasının bir yas sürecinde olduğu bilincinde hayatını kolaylaştırıyor.
Annesinin sesini taklit eden papağanın sırrı gibi ondan kalan sırların bir çocuk için ağırlığına rağmen babası üzülmesin diye paylaşmayan, aile geleneği olan tavşan pastaları ile Guiness rekorlar kitabına girmeye çalışan ablasına yardım eden, ablasının uyurgezerlik yükünü evden uzaklaştırılmaması adına üstüne alan, Boomer’ın sorumluluklarını üstlenen, yeri geldiğinde ev vazifelerinden elini çekmeyen ama hep unutulan çocuk Elvis…
“Köpekler hayata dairçok temel bazı şeyleri çoktan çözmüşler: Bir şeyleri kafaya takıp hayatlarını zehir etmiyorlar. Affediyorlar, kızgınlıklarını uzatmıyorlar, anlayabiliyorlar. Kalpleri her zaman daha fazla sevmeye açık.”
“Boomer (köpek) bizi olduğumuz gibi seviyor…”
Romanlarını severek okuduğum Nermin Yıldırımın “Bavula Sığmayan” isimli öykü kitabını okurken önce tereddüt ettim. Çünkü hem öykülere düşkün bir okur olarak hakkını veremeyecek olmasından hem de romanlarını sevindiğim bir yazardan beğenmeyip uzaklaşacak olmaktan ötürü bir tereddütle epey bir vakit erteledim. Çünkü daha önceki okuma tecrübelerime dayalı romanlarını sevdiğim yazarlar için “Herkes de öykü yazmak zorunda değil.” diye hüsrana uğramış ya da çok sevdiğim bir öykü yazarlarının deneme yazılarına yönelmesiyle hayal kırıklığı yaşamışlığım olmuştu. Lakin Nermin Yıldırım yüzümü güldürdü, tabularımı kırdı. Ve biraz da şunu anladım; sanırım ben yazarın sadece romanlarını değil anlatımını, ruhunun dile geldiği kalemin üslubunu seviyormuşum. Çünkü istisnasız bütün satırları arasında kayboluyorum.
Önyargılar maalesef ki bir esaret ve bu okuma süreciyle bir önyargıdan kurtulmuş olarak daha özgürce ve güzel bir bitişin huzuruyla yeni kitabıma geçebilirim :)
“Aile Yalanları” ilk öykü… Anne Müzeyyen, baba Kamuran ve kızları Belgin; üç farklı kişiden, aynı olayı, kendi perspektiflerinden ve içsel konuşma süreçlerinden aktarmış ve çok da başarılı olmuş. Aynı anlatım tarzıyla iki farklı başlık altında “Nihan’ın Söyleyecekleri ve Nigan’a Söyleyeceklerim” adlı öykülerde evli Metin ile Nihan’ın zihin akışını görüyoruz. Aynı olaylara muhataplarının ayrı ayrı zihinsel akışıyla görmek bir suçlu aramak, kızmak gibi negatif yükleme olmadan sayfaları daha naifçe çevirmeye ve daha huzurlu okuma sürecine vesile oluyor.
“Bir Mahizer Zamanı” gerçekten, çirkin şansı versin ve güzellik başa bela dedikleri inancın çerçevesinde hüzünlü bir öykü ve ikinci bölümün nazarımda favorisi
Ve son bölüm olan “Kronos Aylakları”, “Saatler Neden Durur?”, “Bavula Sığmayan”, “Gar Perisi”, “Elmalar ve
