Beklemek çünkü, bir olmazı oldurmayı umanların safdilliğidir. Gelecekler zaten kalbinizi yormadan gelir. Bekletmek, gelmeyeceklerin işidir. Bu yüzden en çok gelmeyecek olanlar beklenir.
Gerçeği söylemek gerekirse, her şeye giderek yabancılaşıyorum. Ama belki de hayatın kendisi böyledir: İnsan daha doğduğu andan itibaren, her geçen gün, artık kendini tanıyamaz hâle gelene kadar kendinden bir parça uzaklaşıyordur. Bu gerçekten böyle olabilir mi?