Sena Güneş
@senagunes
Bezmiâlem Vakıf Üniversitesi
23 Mayıs 1998
186 okur puanı
Ekim 2017 tarihinde katıldı
Puan vermedi
Tasavvuf ehline göre, “aşkın sonu yanmak değil; erimektir.” Esasen denge gerekir; Yanmadan pişmek, pişmeden yanmamak. Şiirdeki ses bir sevgilinin sesi gibi de okunur.
“Vurma kazmayı” — bir kadının, bir sevdiği yorgun adama fısıldadığı sözdür.
“Artık yeter, kalbini o kadar yaralama.” Asaf Hâlet tam bu ikisinin ortasında durur.
Yani: “Sev ama teslim ol, yak ama yok olma.”
“He”, Arapça’da Allah’ın gizli ismidir. Arifler “Hû” veya “He” diyerek nefesle Allah’ı anarlar — bu, “varlığın nefesidir.” “Dur biraz… o dağ senin kalbin.”
Ve işte o, “He” nefesidir.
Belki de hakikate varmak,
hiç kazma vurmadan
bir dağın kalbini dinlemektir.
Ve o kalpte bir zamanlar su arayanın
artık susmayı öğrenmesidir.
Bazı yollar, geri dönülmeyeceğini bile bile yürünür.
Kimi insanlar, gidişini sessizlikle süsler.
Ve o sessizlik, bazen kelimelerden daha gürültülüdür. “Bazı dağlar, kendine dönmeyi bilmeyenlerin arkasından sessizce kapanır.”
O sessizlik, kaderin yürüyüşüdür. sesi azalır,
ama nasibin adımları hep aynı yöne bakar.
“Aşkla yan,kendini yakma.Allah seni zaten görecek kadar yakında” ve son olarak;
ÜZÜLME ALLAH BİZİMLE BERABERDİR.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi
Savaşın insanı değil, insanın savaşı nasıl yendiğini gösteriyor bu roman. Ne kadar acı olursa olsun, insanın içinde bir yer var ki, hâlâ sevmeyi biliyor. Ve Aytmatov, o yeri çok iyi biliyor. Toprak Ana…
Bir insanın değil,bir milletin sabrını anlatıyor.
Kırılmanın da, yeşermenin de aynı topraktan çıktığını öğretiyor. Bu kitap bana şunu öğretti; bazı acılar konuşmaz. Ama susarken bile insan büyüyor. Tam nedenini bilmiyorum ama aklıma sürekli Şükrü Erbaş geldi her satırda nerdeyse, tarz olarak diyemem elbette ama yakınlık olarak. Tolgonay mesela, tam bir Şükrü Erbaş kadını. Sustuğu yer bile şiir gibi. “Acının insanı temizleyen bir tarafı vardır” der gibi bakıyor dünyaya.
Sait Faik okurken insan, bir cümlede hem hüzünlenip hem tebessüm edebiliyor.
Kitabın içinden en çok şu cümle kaldı aklımda:
“İnsan bir kere yalnız kalmaya görsün, artık hep bir yanını yalnız bulur.”
Tam olarak hissettiğim şeyi anlatıyor bazen.
Bu kitabı okurken Sait Faik’in aslında insanın içini nasıl bu kadar iyi görebildiğine şaşırdım. Çok büyük olaylar yok belki ama o küçük anların, sıradan insanların içindeki derinliği öyle bir yakalıyor ki… Mahalle kahvesinde oturan bir adamın düşüncelerine ortak olmak gibi, sessiz ama dolu. İstanbul sokakları, deniz kokusu, yalnızlık… Hepsi o kadar tanıdık geldi ki, bazı satırlarda durup kendimi buldum. Kısa ama etkili bir yolculuktu benim için.
