Kimine unutmak bile çok, kimine unutmamak az.
Benim, senin, onun-bunun yerine.
Bir kapıdan geçmiştir, onu o seçmemiştir;
Arkasından o kapı ona bakar da bakar.
Üstüne yürümüştür, bir yürek çürümüştür.
Bu ne özel bir iştir ağalar, beyler, dostlar.
Artık hep orada olacak oradaki o adam
Buradayken orada olmak istediği kadar.
“Bir büyük kentin bir büyük yolu
Son arabalar hızla geçer uzaktan
Işıksız sokaklarda upuzun bir ev
Uyumuyorum
Hâlâ gülümsüyorum resimdeki kırlara
Sen beni daha sev.”