İnsanlar büyüğe karşı, korkunca,güzele karşı gözlerini yumabiliyor, sezgilere ya da gönül çekici sözlere kulaklarını tıkayabiliyorlardı. Ama kokudan kaçamıyorlardı. Çünkü koku, soluğun kardeşiydi.Onunla birlikte insanlarn içine giriyordu, yaşamak istiyordu.
Sis, onun kendi kokusuydu. Onun, Grenouille un öz kokusuydu sis. İşin müthiş yanı da şuydu ki, Grenouille bu kokuyu, kendi kokusu olduğunu bildiği halde, duyamıyordu. Bütünüyle kendi içinde boğulur bir haldeydi, ama bir türlü
kendi kokusunu alamıyordu!