Sena Doğru
@senatrue
14 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Açıkça söylemek gerekirse elimdeki kitaba çok da istemeden başladım.Herhalde bizden 500 yıl önce yaşamış olan insanlara şuanki durumumuz anlatılsa çoğusu inanmazdı,ama gelin görün ki şuan bu hallerdeyiz.Cesur Yeni Dünya'da da anlatılanlar ne kadar inanılmaz gelse de şuandan 500 yıl sonrasını bilebilmemiz mümkün olmadığından anlatılanların hepsi olası gerçeklerin bir parçasıymış gibi geliyorbana.Ve bu durum çok moral bozucu,çünkü her geçen gün daha da kötüye sürüklendiğimizin yazılı bir açıklaması niteliğinde.
Kitabın distopya mı ütopya mı olduğu tartışılır nitelikteymiş.Bence kitabın tüm olayı da bu soruda yatıyor.Kitaptaki her şey ütopya niteliğinde aktarılmasına rağmen aslen bir distopyayı temsil ediyor bence.Çünkü bu yeni devlet düzeni insanların mutlu olmasını amaçlayarak kendilerine itaat edilmesini sağlıyor.
Kitap yazıldığı zamanın-1930lar-gerçekliğini taşıyor aslında.Kitapta itaat edilen dünyanın yöneticisi olan Ford o zamanlarda Amerika'ya insanların çok daha az çalışmasını sağlayan mükemmel bir makineleşme sistemiyle her şeyin üretimini daha kolay hale getiren, Ford otomobillerinin üreticisi Henry Ford.Aldoux Huxley de bu yeniliğin insanlara getirecekleri üzerine yazıyor bu kitabı.Ve okurken aslında o zamandan bu zamana bile söylediklerinin çoğunun(tüp bebekler,ülke sınırları arasında elektrikli teller..) gerçekleştiğini görüyoruz.
İnsanoğlu bütün değerlerinden ayrıştırılmış bir biçimde geliyor karşımıza.Öyle ki kitapta anne baba kelimeleri bile ayıplanan şeyler,çünkü bebekler şişelerin içinden doğuyorlar ve asla kendi anne babalarını bilmiyorlar.Doğdukları andan itibaren uykularında bile sistemin istediği şeylere şartlandırılıyorlar.Bu şartlandırmalar devletin kurduğu hiyerarşik sistemde herkesin görevini yapıp bundan mutlu olması,kimsenin düşünüp
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Derin bir nefes alarak başlıyorum Düşüş hakkında bir şeyler karalamaya. Şuanki duyguyu kitabı okurken de bir sürü kere yaşadım.Çoğu cümleyi bitirdikten sonra üzerine bir kez daha okudum.Ve her seferinde kendimi çok eksik hissettim çünkü anlasam da anlamasam da her şeyin alt metni var sanki bu kitapta.Beni zorladığı ölçüde keyif verdi bana Düşüş.Daha önceden Yabancı'sını okumuştum Camus'nun ve bana göre Düşüş felsefi açıdan daha derinlere inilmiş bir kitaptı.
Kitabın başında diyalog tarzında ve olay örgüsü olan bir roman okuyacağımı zannetmiştim ama çok yanılmışım.Tamamen Clamence'nin iç dünyasını hatta son kısımlardaki yorumuma göre ölmeden önce yapmak istediği tek gerçek şey olan 'itiraflarını' okuyoruz belki de.Clamence hayatta bir tek kendisini seven,kendisinde her türlü şeyi yapmaya yetecek gücü bulan ve her ne yapıyorsa yapsın bunda kendi yararını gözeten bir cezaevi yargıcı. Bunu böyle yazmam biraz kafa karıştırıcı olacak sonradan biliyorum.Çünkü genel anlamda bencil bir insanı tanıtmış gibi oldum ve bu kötü bir şeymiş gibi geliyor.Ama kitabın aslı da burada yatıyor,Düşüş insanlardaki ikiyüzlülüğü okurlarının yüzüne çarpıyor.Herkes bir anlamda bencildir çünkü bu hayatta ve anlatılmak istenen şeylerden biri de bu.
Aslında kitabı iki bölüme ayırmak mümkün.İlk kısımda Clamence dünya düzeninden,kendi hayatından ve genel anlamda kendinden memnun olarak yaşayan bir adamken bu durum şu olayla değişiyor:Bir gece köprüde yürürken arkasından bir denize düşme ve bununla beraber bir çığlık sesi geliyor.Bu durumda kendisi büyük bir çıkmaza ve çaresizliğe giriyor.İşte bu olaydan sonra Clamence'nin yaşamı gittikçe zorlaşıyor ve asıl sorgulaması bundan sonra başlıyor.Onu dostluk,aşk,ölüm,adalet vb. hayat hakkındaki her şeyde derin sorgularıyla görüyoruz.Benim en çok dikkatimi
Sonunu bilerek okuduğumuz kitaplardan biri İvan İlyiç’in Ölümü.Kitap bana göre 2 bölümden oluşuyor:İlk bölüm İvan İlyiç’in hırs,para ve mutluluk için çalışıp didinmesi ama bunları yaparken hayatının amacını sorgulamadığı bölüm,ikinci bölüm de İvan İlyiç’in hastalığının başlaması ve ölüm korkusunun baş göstermesiyle geçen bölüm.Bu yüzden aslında 2 farklı insan görüyormuşuz gibi hissettim.İvan İlyiç hasta olana kadar hayatında sistem ona ne yapmasını söylüyorsa onu yapan,nasıl mutlu olacağını düşünüyorsa hayatını o tarafa yoğunlaştıran ve de her şeyi doğru yaptığına inanan bir adam.Ama hasta olduktan sonra ölümden öyle korkuyor ki bir zaman sonra hastalığını ve iyileşebilme olasılığını dahi düşünmeden sadece ölümüne inanmaya başlıyor.Bütün bu acıları niye çektiğini sorguluyor sürekli içinde.Önceki zamanlarda yaşadığı hayatın gerçekten yaşaması gerektiği hayat olduğuna inanırken son zamanlarında yaşaması gerektiği gibi yaşamadığını düşünmeye başlıyor.Son ve en önemli soru da hepimizin en büyük sorularından biri:Gerçekten yapılması gereken şey ne peki?
Kitap kısa ama içi derya deniz.Birisinin ölüm sürecine ve anına tanık olmak eminim hepimizin içinde bazı sorgulamalara yol açıcaktır.
”İvan İlyiç’in Ölümü”ne puanımmm:8
