zeynep
@senduranz
36 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Puan vermedi
livaneli ile tanıştığım ilk yapıt ‘son ada’. otoritenin son derece rahatsız edici hâlini cümlelerin arasında hissedebiliyor insan ve aslında şunu anlıyor bu sayede: ‘son ada’nın kurgusunu sorgulamaktan ziyade etrafa biraz ehemmiyet ile bakmak yeterli görebilmek için. rahatsız edici otorite sadece ada’da değil belki de tam bulunduğun yerde.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi
pek sevgili f. teoman yakupoğlu,
bilen bilir, size olan sevgim ve takdirkârlığım yüksek dozdadır oldum olası. eğer sizi bir müzisyen olarak bilmiyor olsaydım bile var oluş amacınız ne olursa olsun -belki (ve zannımca yüksek ihtimal içinde) bi şair, belki bi ressam ya da yoldan geçen öylesine bi insan- eminim ki bi yerlerde zihniniz ve ruhunuz ile rastlaştığımda tıpkı şimdi olduğu kadar sevgi duyardım. bilinen ve gerçek olan müzisyen kimliğinizden çok gerçek mânâda bir şair ve düşünür de olduğunuz açık ve tutarlı yeterince. yıllardır şarkı olarak sunduğunuz her şey aslında saf anlamda yaşamın her türlü noktasından nağmeli dizeler. belki “ruhunu satmayan” bi fahişe, belki gazetenin yalnız kalpler sütunundakiler; belki romandaki bir askerin ölümü, belki erdal eren, belki sevmeye yeteneksizliğin(m)iz, yaralarını yarıştıran kalpleri(m)iz, uzlaşamayan yanların(m)ız; anlaşmazlıklar, hissedilmeyişler, sancılar, belki en güzel hikâyen(m)iz... müziğinizin bu ufak tefek imgeleri çoğu kez soluktur ama asıl mânâ ve değer o “çoğu kez”in dışındadır. karanlığın içine serpiştirdiğiniz aydınlık parçacıklar da “çoğu kez”in dışındadır. o, aşk ve gurur, insanlık halleri, gönülçelen, 17, koyu antoloji... her biri eşsiz sanatınızın eşsiz izdüşümleri.
«dünyaya kazık çakmak gibi isteklerim var, daha sonra beni çok kişi hatırlasın istiyorum.» (1997)
her harf ve her nota birer birer kazındı dünyanın duvarına. taze meyve tatları yağmurlarında nicelerine ruhî bey.. ruhunuzu çok seviyorum.
Puan vermedi
bazı kitapların kapağı cezbecidir ama bu kitabın kapak tasarımı bence en ve en iyisi. kafka’yı ilk okuyuşum ve kurgunun garip girdabından ziyade kapağın çekiciliği tesiri arttırmıştı bende. o müthiş tümceden bahsetmeye ise hiç gerek yok. “gregor samsa bir sabah bunaltıcı düşlerden uyandığında, kendini yatağında dev bir böceğe dönüşmüş olarak buldu.” bir kitaplık varsa ‘dönüşüm’ her zaman en üst sıralarda bulunmalıdır.
Puan vermedi
beyaz geceler’in hisli kurgusundan sonra ‘tatsız bir olay’ daha siyasi içerikliydi. ivan ilyiç ve onun insan-merkezcilik etrafındaki savruluşları konu ediliyor.
ah, nastenka! sonuçta hüzünle yalnız kalır insan, tam anlamıyla yalnız ve hatta yazıklanacak bir şey bile olmaz. hiç tam olarak hiç.
