Sercan
@sercancaozden
Alıntılarımla ilgili; #141235630
Pdf, epub kitap arşivi; #143165024
Şu anda okuduğu kitaplar
Çocuklar son derecede hassastır, algıları açıktır. Nasıl davranmaları gerektiğine dair sürekli "ipuçları" ararlar. Kişilikleri zaten ilk üç yılda gelişir; ondan sonra sadece çevreye adapte olmaya devam ederler. Sevgimizi ve onayımızı nasıl kazanacaklarını bilme çabasıyla, onlar hakkında söylediğimiz her şeyi dikkatlice dinlerler.
Sercan
Çocuklarda özsaygı, kendi kişilik özellikleri için saygı gördüklerinde, ayrıca ebeveyn çocuğun sahip olduğu kendine has ilgi alanlarını ve yeteneklerini geliştirmesine izin verdiğinde gelişir. Ancak anne babadan gelen sevgi koşulluysa, yani ebeveynin çocuğu için yarattığı kalıba uymasına bağlıysa çocuğun özsaygısının azalmasıyla sonuçlanır. Çünkü çocuk hiçbir zaman kendini yeterli hissetmez. Çocuk, ebeveyninin gerçekten sevdiği şeyin kendisi değil de yaratmak zorunda olduğu bir imaj olduğunu hissedebildiğinden dolayı kendini sürekli tehlikede hisseder.
Birçok anne baba koşulsuz sevmeyi bilmez. Sevgileri performansa bağlıdır. Başka bir deyişle, çocuk ebeveynlerin standartlarına göre davranırsa sevgi görür. Çocuk, anne babanın beklentilerine göre davranmazsa, eleştiri reddedilme ile karşılaşır.
Reklam
Profile sabitlemelik.Edebiyat
Uzak ilkbaharlar düşledim; sadece dalgaların köpüğünü ve doğumumun unutuluşunu aydınlatan bir güneş, toprağa ve her tarafta sadece başka yerde olma arzusu duyma derdine düşman olan bir güneş düşledim.
Sercan
Sessizlik uzun zaman boyunca içimi oydu; sonra birden fark ettim ki, ufuk diye baktığım her yer boşluktu. Gözlerimi ileriye dikmek yerine, bulunduğum toprağın suskunluğunu dinledim. Kök salmayan bir ağaç gibi, kanatsız bir kuş gibi, yalnızca duruşun ağırlığı kaldı geriye. Ve bu ağırlık, gitme isteğini unutturdu. Karanlık hâlâ içimdeydi, ama artık ona direnmiyordum. Onun içinde kalmak, onunla ayakta durmak mümkün hale geldi. Belki de umut, yol aramadan, kendi gölgemde kalabilmenin yeni adıdır.
"Srcnca"
Bir Şey Olmadan ÖnceHikaye-Öykü
1. Bölüm — Getirilen
Bir var’mış, bir yok’muş.
Evvel zaman içinde, zaman her yere aynı uğramazmış.
Kimi yerlerden geçer, kimi yerlerde oyalanır,
kimi insanların içini kendine yatak yaparmış.
İnsan buna alıştığını sanırmış;
oysa alışan insan değil, zamanın kendisiymiş.
Çölün ortasında, kumun suyu taklit ettiği ama hiçbir şeyi yüzdürmediği bir yerde, küçük bir kasaba varmış.
Bu kasaba acele etmezmiş.
Çünkü acele edenler ya buraya hiç varamaz,
ya da varınca kalamazmış.
Gün batımına yakın, hava henüz serinlememişken, kasabanın içinden bir uğultu geçmiş.
İki kişi, üçüncü birini taşır gibi değil de, emanet almış gibi yürüyormuş.
Ortalarındaki adam yürümüyormuş.
Ama sürüklenmiyormuş da.
Ağırlığını, sanki artık tutmamaya karar vermiş gibi bırakmış.
Kan, dizlerinin altından akıyormuş.
Ama bu kan yeni değilmiş.
Bir süredir akıyormuş belli ki; rengi koyulaşmış, kumla uzlaşmış.
Kan bazı yerlerde aceleyle silinmiş,
bazı yerlerde hiç dokunulmamış.
Kasabalılar bakmış.
Kimse bir şey sormamış.
Çünkü bazı manzaralar açıklama istemezmiş;
sadece yerini bilirmiş.
“Cadıya götürün,” demiş biri.
Bu cümlede umut yokmuş.
Sorumluluk varmış.
Cadı, kasabanın kenarında, rüzgârın ilk uğradığı evde yaşarmış.
Sercan
16. Bölüm — İhanet
Cadı konuşmaya başladığında
sesinde alışıldık sakinlik yokmuş.
Bu, sinirli bir insanın sesi de değilmiş.
Daha çok…
uzun süre güçlü durmuş birinin,
yorulduğunu kimse anlamasın diye
yavaş konuşması gibiymiş.
“İnsan,” demiş,
“bazı şeyleri çabuk yaşayamaz.”
Gezgin hemen cevap vermemiş.
Bu cümle artık
tanıdıkmış.
Ama tanıdık şeyler,
insanı daha az değil,
daha çok yorarmış bazen.
“Yaşayamamak başka,” demiş sonunda,
“izin vermemek başka.”
Cadı bu cümleyi
olduğu gibi duymamış.
Biraz savunmadan,
biraz geçmişten geçirerek duymuş.
“Ben kendime
izin vermiyorum sanıyorsun.”
Gezgin başını hafifçe eğmiş.
“Bilmiyorum,” demiş.
“Ama bazen
sanki bir kapının önünde duruyorsun.
Açmıyorsun da,
gitmiyorsun da.”
Cadı uzun süre konuşmamış.
Bu sessizlikte
eski bir şey dolaşıyormuş.
Suçluluk gibi.
Sadakat gibi.
Yarım kalmış bir konuşma gibi.
“Bazı kapılar,” demiş sonunda,
“kapatılmadan
yenisi açılmaz.”
Gezgin bu cümleyi
çok dikkatli taşımış.
Çünkü artık
odada adı konmamış biri
yalnızca hissedilmiyormuş.
Konuşmanın içine sızıyormuş.
“Peki,” demiş gezgin,
“kapı kapalıysa…
ama sen hâlâ dönüp dönüp
kolunu kontrol ediyorsan?”
Cadı başını kaldırmış.
Bu soru,
beklediği bir soru değilmiş.
“Çünkü,” demiş yavaşça,
“bazı bitişler
insana güven vermez.”
Gezgin hemen araya girmemiş.
Cadı devam etmiş:
“Bir şeyin bittiğini bilmekle,
bitirdiğine inanmak
aynı şey değil.”
Bu cümle
çok dürüst durmuş.
Fazla dürüst.
Gezgin bunu hissetmiş.
Ve ilk kez
kaçmamış.
“Peki sen,” demiş,
“neyden emin olmaya çalışıyorsun?”
Cadı cevap vermeden önce
uzun süre düşünmüş.
Bu düşünme,
kelime seçmek değilmiş.
Kendine yaklaşmakmış.
“Şundan,” demiş sonunda.
“Gerçekten bir şey hissetmediğimden.”
Sessizlik.
Uzun.
Temiz değil.
Ağır.
Gezgin bu cümleyi
duyduğu an
içinde küçük bir şeyin
yer değiştirdiğini hissetmiş.
Ama bunu saklamış.
Çünkü bazı cümleler,
insanı kırmadan önce
sessizleştirirmiş.
“Ve bunu anlamanın yolu,” demiş,
“zamandan geçiyor.”
Cadı başını çok hafif sallamış.
“Evet.”
Gezgin gülümsememiş.
“Başka birinin zamanından.”
Cadı bu cümlede
ilk kez
doğrudan incinmiş gibi olmuş.
“Ben seni
bekletmek istemiyorum.”
Gezgin başını eğmiş.
“Biliyorum.”
Cadı hemen konuşmuş.
“Hayır,” demiş,
“gerçekten istemiyorum.”
Gezgin çok sakin cevap vermiş:
“İstememekle
olmaması
aynı şey değil.”
Sessizlik.
Cadı ilk kez
kendini açıklamak istemiş.
“Bak,” demiş,
“bu onunla ilgili değil.”
Gezgin çok hafif başını kaldırmış.
Bu cümleyi
çok insanın ağzından duymuş biri gibi.
“Değil mi?”
Cadı nefes almış.
“Hayır,” demiş.
“Bu… benimle ilgili.”
Gezgin yavaşça konuşmuş.
“Biliyorum.”
Cadı durmuş.
“Biliyor musun?”
Gezgin başını sallamış.
“Evet,” demiş.
“Zaten mesele de bu.”
Cadı kaşlarını çatmış.
“Nasıl yani?”
Gezgin bu kez
kaçmamış.
İlk kez
olduğu kadar net olmuş.
“Sen onu sevmiyorsun belki.”
“Ama ona karşı
hâlâ sorumluluk hissediyorsun.”
Cadı hiçbir şey dememiş.
Bu sessizlik,
cevaptan daha dürüstmüş.
Gezgin devam etmiş:
“Ve bazen
insan,
sevgiden değil…
eksik kaldığını düşündüğü çabadan
vazgeçemez.”
Cadının gözleri
ilk kez
çok hafif yorulmuş.
“Ben…” demiş.
Durmuş.
Sonra çok sessiz:
“Belki.”
Bu “belki”,
kabul gibi de değilmiş.
İnkâr gibi de.
Daha çok,
uzun zamandır taşınan bir yükün
ilk kez adını duyması gibiymiş.
Gezgin başını eğmiş.
“İhanet etmekten korkuyorsun.”
Cadı hemen cevap vermiş:
“Evet.”
Bu kadar hızlı.
Bu kadar temiz.
İlk kez.
Sonra devam etmiş:
“Çünkü
ya gerçekten yeterince savaşmadıysam?”
Sessizlik.
İşte bu,
ilk kez
hikâyeye dışarıdan değil,
cadının içinden gelen bir cümleymiş.
Gezgin onu dikkatle dinlemiş.
Suçlamamış.
Kurtarmamış.
Sadece…
duymuş.
Sonra çok yavaş söylemiş:
“Ve sen…
yeni bir şeye izin verirsen,
eski bir şeye haksızlık yapmış olacağından korkuyorsun.”
Cadı gözlerini kapatmış.
Kısa süreliğine.
“Evet.”
Sessizlik.
Uzun.
Tanıdık.
Yorucu.
Ve ilk kez
gezgin şunu hissetmiş:
Sorun,
cadının geçmişi unutamaması değilmiş.
Sorun,
cadının geçmişiyle hâlâ
ahlaki bir sözleşme içinde yaşamasıymış.
Ve bazı insanlar için,
vicdan…
aşktan daha yavaş çözülürmüş.
Bir Şey Olmadan ÖnceHikaye-Öykü
1. Bölüm — Getirilen
Bir var’mış, bir yok’muş.
Evvel zaman içinde, zaman her yere aynı uğramazmış.
Kimi yerlerden geçer, kimi yerlerde oyalanır,
kimi insanların içini kendine yatak yaparmış.
İnsan buna alıştığını sanırmış;
oysa alışan insan değil, zamanın kendisiymiş.
Çölün ortasında, kumun suyu taklit ettiği ama hiçbir şeyi yüzdürmediği bir yerde, küçük bir kasaba varmış.
Bu kasaba acele etmezmiş.
Çünkü acele edenler ya buraya hiç varamaz,
ya da varınca kalamazmış.
Gün batımına yakın, hava henüz serinlememişken, kasabanın içinden bir uğultu geçmiş.
İki kişi, üçüncü birini taşır gibi değil de, emanet almış gibi yürüyormuş.
Ortalarındaki adam yürümüyormuş.
Ama sürüklenmiyormuş da.
Ağırlığını, sanki artık tutmamaya karar vermiş gibi bırakmış.
Kan, dizlerinin altından akıyormuş.
Ama bu kan yeni değilmiş.
Bir süredir akıyormuş belli ki; rengi koyulaşmış, kumla uzlaşmış.
Kan bazı yerlerde aceleyle silinmiş,
bazı yerlerde hiç dokunulmamış.
Kasabalılar bakmış.
Kimse bir şey sormamış.
Çünkü bazı manzaralar açıklama istemezmiş;
sadece yerini bilirmiş.
“Cadıya götürün,” demiş biri.
Bu cümlede umut yokmuş.
Sorumluluk varmış.
Cadı, kasabanın kenarında, rüzgârın ilk uğradığı evde yaşarmış.
Sercan
15. Bölüm — Zaman
Cadı konuşmaya başladığında
sesinde alışıldık bir sakinlik varmış.
O sakinlik,
insana güven de verebilirmiş,
bekletip yorabilirmiş de.
“Bazı şeyler,” demiş,
“zamana bırakılmalı.”
Gezgin bu cümleyi
duyduğu an cevap vermemiş.
Çünkü bazı cümleler,
insanın kulağına değil,
doğrudan geçmişine değermiş.
“Zaman,” demiş sonra,
“herkes için aynı şey değil.”
Cadı başını hafifçe eğmiş.
“Nasıl yani?”
Gezgin düşünmüş.
“Bazı insanlar için
zaman,
netleşme alanıdır.”
Cadı çok hafif başını sallamış.
Bu cümleyi tanıyormuş.
Gezgin devam etmiş:
“Bazıları içinse
çözülme alanı.”
Cadı bir süre susmuş.
“Sen,” demiş,
“zamandan korkuyorsun.”
Gezgin hemen itiraz etmemiş.
Ama kabul de etmemiş.
“Hayır,” demiş.
“Ben zamandan değil,
uzayan belirsizlikten korkuyorum.”
Cadı bu ayrımı
olduğu gibi almış.
“Belirsizlik,” demiş,
“bazen gerekli.”
Gezgin bakmış ona.
“Kimin için?”
Cadı cevap vermiş:
“Emin olmak isteyen biri için.”
Bu cümle
odada fazla dürüst durmuş.
Gezgin ilk kez
bakışını kaçırmış.
“Ve bekleyen biri için?” demiş.
Cadı hemen cevap vermemiş.
Bu sessizlik,
öncekiler gibi değilmiş.
Bu,
cevabı olan ama
söylenmesi zor bir sessizlikmiş.
“Beklemek,” demiş sonunda,
“her zaman kötü bir şey değil.”
Gezgin çok hafif gülmüş.
Mutlu bir gülüş değilmiş.
Daha çok,
uzaktan tanıdığı bir şeyi
yeniden görmek gibi.
“Beklemek kötü değil,” demiş.
“Ama insan
neyin içinde beklediğini bilmiyorsa,
zamanın şekli değişiyor.”
Cadı kaşlarını hafifçe çatmış.
“Şekli değişiyor?”
Gezgin başını sallamış.
“Bir gün,
bir gün gibi geçmiyor.”
Cadı bu cümleyi
hissetmiş.
Ama aynı yerden değil.
“Sen,” demiş,
“çok ileriden düşünüyorsun.”
Gezgin bu kez
hemen cevap vermiş.
“Sen de
çok geriden iyileşiyorsun.”
Cümle çıktıktan sonra
ikisi de sessizleşmiş.
Bu,
ilk kez
istemeden değen bir cümleymiş.
Cadı hemen savunmaya geçmemiş.
Ama içine çekilmiş.
“Ben,” demiş,
“acele edip
yanlış bir yere varmak istemiyorum.”
Gezgin başını sallamış.
“Ben de,” demiş.
“Ama bazen
hiç yürümemek de
yanlış bir yere varıyor.”
Cadı uzun süre konuşmamış.
Bu sessizlikte
eski bir şey dolaşıyormuş.
Gezgin bunu hissetmiş.
Sormamış.
Cadı sonunda söylemiş:
“Senin için,” demiş,
“zaman ne?”
Gezgin bu soruyu
beklemiyormuş.
Uzun süre düşünmüş.
Sonra çok sakin söylemiş:
“Yıpranma payı.”
Cadı başını kaldırmış.
Gezgin devam etmiş.
“İnsan sevdiği bir şeyi
taşırken de yorulabilir.
Ve bazen
yorgunluk,
sevgiden önce gelir.”
Cadı bu cümleyi
kolay duymamış.
“Ben seni yormak istemem.”
Gezgin çok yavaş cevap vermiş:
“İstememen,
yetmiyor bazen.”
Sessizlik.
Uzun.
Ama öfkeli değil.
Cadı ilk kez
kendini açıklamak istemiş.
“Benim için,” demiş,
“zaman…
ihanet etmemek gibi.”
Gezgin durmuş.
Bu cümle,
ilk kez
kapalı bir kapının altından çıkan ışık gibiymiş.
“Nasıl yani?” demiş.
Cadı bakışını kaçırmış.
“Bir şey bitmişse,” demiş,
“emin olmadan
yenisini doğru yaşayamazsın.”
Gezgin bu cümleyi
çok dikkatli taşımış.
Çünkü ilk kez,
odada adı konmamış biri varmış.
“Ve o emin olma süresi,” demiş,
“başka birinin ömründen geçiyorsa?”
Cadı susmuş.
Bu seferki sessizlik,
çok temiz değilmiş.
İçinde suçluluk da varmış.
“Ben,” demiş sonunda,
“seni bekletmek istemiyorum.”
Gezgin başını eğmiş.
“Ama istemeden de
insan bekletebilir.”
Cadı cevap vermemiş.
Çünkü bu cümle,
savunulacak bir cümle değilmiş.
Bir süre sonra
çok sessiz söylemiş:
“Sen benden
acele etmemi mi istiyorsun?”
Gezgin uzun süre konuşmamış.
Sonra ilk kez
çok net olmuş.
“Hayır,” demiş.
“Ben senden
acele etmeni istemiyorum.”
Cadı bakmış ona.
Gezgin devam etmiş:
“Ben sadece
zamanın bende neye dönüştüğünü
görmeni istiyorum.”
Sessizlik.
Uzun.
Tanıdık.
Ağır.
Ve ilk kez
ikisi de anlamış:
Sorun,
aynı şeyi istememeleri değilmiş.
Sorun,
aynı zamanın içinde
yaşamamalarıymış.
