Yeşermekten Vazgeçmeyenler
Bir yaprak düştü suya,
ırmak yönünü değiştirmedi.
Bir kuş kondu kuru bir dala,
dal çiçek açmayı unutmadı.
Yeryüzü uzun zamandır
aynı yarayı taşıyor.
Bazı eller boş dönüyor akşamüstlerinden,
bazı sofralara hiç uğramıyor bereket,
bazı sesler
duvarlardan geri dönüyor.
Bir çocuk büyüyor
kendine verilmeyen hakkın içinde.
Bir işçi
avuçlarındaki çatlakları sayıyor.
Bir kadın
sabrını katlayıp koyuyor
günlerin arasına.
Ve dünya,
eğri duran bir çivi gibi
batıyor vicdana.
Yine de
"Karga kanadım var diye kartalla yarışmaya yeltenmemeli" sözüyle mevzuya girelim...
Mesele; "Had bilmek" ve "Kendi sınırlarının farkında olmak" ise, her kuş kendi cinsiyle uçmalıdır.
Gökyüzü, sınırları olmayan bir özgürlük sahnesi gibi görünür uzaktan. Kanadı olan her canlının, o sonsuz mavilikte eşit haklara sahip olduğunu düşündürür bize. Bir serçe de havalanır o boşluğa, bir karga da, göklerin mutlak hakimi olan bir kartal da... Ancak fiziksel olarak aynı boşluğu paylaşmak, aynı menzile, aynı güce ve aynı vizyona sahip olmak anlamına gelmez. Bu yüzden "Karga kanadım var diye kartalla yarışmaya yeltenmemeli"dir...
Bu veciz ifade, sadece iki kuşun doğadaki amansız güç farkını anlatmaz; insana, topluma ve hayata dair en büyük erdemlerden birini fısıldar: "Had bilmek"
Kendi yeteneklerinin sınırlarını tanımak, esaret değil özgürlüktür...
Modern dünya bizlere sürekli "Her şeyi yapabilirsin", "Sınırlarını zorla", "Herkesle yarışabilirsin" illüzyonunu pompalıyor. Ancak fıtratın, yeteneğin ve birikimin bir sınırı vardır. Bir karganın kanat çırpışı onu kendi dünyasında hayatta tutmaya, çöpleri ayıklamaya ya da zekasıyla küçük problemleri çözmeye yeterlidir. Bu, küçümsenecek bir varoluş değildir. Fakat ne zaman ki karga, altındaki rüzgârı kartalın kanat genişliğiyle kıyaslamaya kalkar, işte o zaman trajedi başlar.
Kartal, zirvelerin, fırtınaların ve keskin bakışların sembolüdür. Onun yarışı rüzgârladır, kilometrelerce ötedeki hedefiyledir. Karga, sırf "kanadı var" diye bu heybetli süzülüşe meydan okumaya çalıştığında, sadece komik duruma düşmekle kalmaz; kendi doğasına, kendi güvenli alanına ve asıl yeteneklerine de ihanet etmiş olur.
Bu yüzden işin doğrusu, kendinle yarışmaktır.
Hayatta trajediler, insanların ne olduklarını bilmemelerinden değil, "ne olamayacaklarını
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Minik serçe korkma geceleri
Gözlerin engel olmasın kanatlarına
Öyle değil mi böyleyken öğrendik uçmayı
Önce düşeriz sandık sonra havalandık
Şimdi de göremiyoruz ama
Hissediyoruz bilmediklerimizi
Bi kaç gündür gelemedim buralara.
Sebeplerini mühim değil aslında şöyle bi oturup düşününce.
O ya da bu sebepten kırılıyor insan,
İçerliyor,
Sustukları ağırlaşıyor,
Söylemek için kıvranıp sonra susunca birikiyor işte.
Deniz sakinken izlemek dinginleşiştirir insanı,dalga boyları büyüdükçe kıymetini bilmeyene ürkütücü gelir dışardan izlemesi. Sakinken, usul usul kıyıya vurup ordan oraya savurmayıp ruhunu okşarken güzelde neden dalga boyları insanı aşıp içinde ne varsa kıyıya vurunca güzel gelmez ki insana..
Denize benzetirim kendimi..
Başka başka hallerim var bilirim ama bazen bir serçe bazen bir deniz bazen de huysuz aksi bir şey işte.
Ama bugün deniz gibiyim.
İçimdeki denizi anlatmak uzun uzun yazmak istiyorum bugün Eylül..
Uzaktan bakınca sakin gelir hep dedim ya.
Maviliği,
Huzuru,
Dingingi.
Ne zaman bi su birikintisi görsem içimi dinlendirmek ister oracıkta.
Ama biraz yaklaşıp kendimi verdiğimde o suyun içinde görünmeyenleri görürüm.
Tıpkı kendi içimde sakladıklarım gibi.
Dışarıdan ne kadar sakin görünürse görünsün, derinlerinde anlatamadığı,döküp saçamadığı hikâyeler taşır gibi hissederim.Bana sorarsan kıyıya usulca vuran dalgalar gibidir derim sevgi. Sessizce gelir, yormadan dokunur insana.
Bir çift gözde, bir gülüşte, bir sesin sıcaklığında kendine yer bulur.
O anlarda deniz, insanın içine işleyen huzurun ta kendisidir benim için..
Ama bir gerçek var ki her deniz sonsuza kadar sakin kalmaz.
Bir rüzgâr eser,
gökyüzü kararır ve dalgalar yükselmeye başlar. İşte o zaman deniz özlemenin haline benzer. İçinde tuttuğun her şey kıyılara vurmaya başlar. Söyleyemediklerin,
sarılamadıkların,
beklediklerin.
Hepsi köpük köpük yüzeye çıkar.
Ne kadar güçlü görünmeye çalışırsan çalış, bazı fırtınalar insanın içinde kopar.
Her şeye rağmen denizin en güzel yanı bu
*Bir zamanlar deli gönlüm* sevdi birini. *Bir çocuk sevdim* , saçları *Firuze* gibiydi sanki. Bir gün gitti, son sözü *Kusura bakma* oldu. *Aşktan ne haber* dedim, *Biliyorsun* dedi. Bir gün geri geldi *"Haydi gel benimle ol"* dedi, *"Geri dön"* dedi.
Ama *İhanetten geri kalan* sadece *Kaybolan yıllar* oldu.
Cevap veremedim, o gün gözlerine o bakış *Son bakış* oldu.
Bu bir >minik serçe< hayatıydı...