Zülfü Livaneli' nin kitaplarını seven bir okur olarak bu kitap beni pek bı tatmin etmedi çok yüzeysel kaldığını düşünüyorum anlatılmak istenenler, olaylar. Livaneli' den daha derin yazılar beklemiştim o yüzden bu kitap beni biraz hayal kırıklığına uğrattı.
Kitap, sağ sol çatışmasının en ateşli zamanlarından bahsetmekte bir nevi Livaneli' nin hayatından da izler yer almaktadır, tamamen değil ama benzerlikler olduğunu ifade etmektedir yazar. Bu çatışmanın sonucunda bölünen ailelerin dramlarını, ayrılmak zorunda kaldıklarını, sadece kitap okuyorsun diye hapse girildiğini o karanlık günleri anlatmaktadır kitap. O günleri yaşayan yazardan otobiyografik bir kitap olmadığı ama benzer hayatları yaşadığını söylemektedir.
Yazarın Serenad, Kardeşim Hikayesi ve Balıkçı ve Oğlu kitaplarını okumuş ve çok beğenmiş biri olarak beni çok tatmin etmedi yazarın bu kitabı.
Balıkçı ve Oğlu değerlendirme
Livaneli yine toplumsal sorunlara dikkat çekmeyi başarmış. Balıkçı ve Oğlu romanında yazar; göçmenlik, üst tabakanın doğayı giderek daha fazla tahrip etmesi, rüşvet gibi birçok toplumsal meseleye değinmiştir. Bunun yanı sıra kadın dayanışmasını ele almış ve güçlü üç kadın karaktere yer vermiştir. Bu yönleriyle okurda farkındalık ve bilinç oluşturabilecek etkileyici bir roman ortaya çıkmıştır. Ayrıca göçmenlik sorunu üzerinden empati duygusunu da güçlendirmektedir. Benim okuduğum yayınevinin baskısına göre kitap 134 sayfaydı. Bu nedenle en fazla iki günde bitirilebilecek bir roman olduğunu düşünüyorum. Ancak ilginç bir şekilde Serenad ve Mutluluk romanlarını üç günde bitirmiş olmama rağmen bunu 11 günde bitirdim. Bu durum muhtemelen benim uyuşukluğumdan kaynaklanıyordu. Yine de genel olarak değerlendirdiğimde, Balıkçı ve Oğlu oldukça başarılı ve okunmaya değer bir romandı.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Serenad kitabını bitirdiğimde aklımda kalan şey aşk hikâyesinden çok insanların sırf kimlikleri, kökenleri veya inançları nedeniyle ne kadar büyük acılar yaşayabildiği oldu. Yaşanan her olayın ardında hayalleri, sevdikleri ve kayıpları olan insanların bulunduğunu bir kez daha hissettik. Özellikle Nadia ve Maximilian’ın hikâyesi, savaşların yalnızca ülkeleri değil insanların hayatlarını ve geleceklerini de nasıl yok ettiğini görmüş olduk.
Gökçeada geldi gözümün önüne hep.
Son Ada, huzurlu bir adada yaşayan insanların hayatına eski bir başkanın gelişiyle değişen dengeleri anlatıyor. İlk bakışta sakin bir ada hikâyesi gibi görünse de, aslında güç, otorite, özgürlük ve toplumsal dönüşüm üzerine bir alegori.
Kitabı okurken aklıma sürekli Gökçeada geldi. Birkaç günlüğüne de olsa orada geçirdiğim zamanlar gözümün önünde canlandı. Kitaptaki ada Gökçeada olmayabilir ama başka bir ada görmediğim için bütün sahneleri orada hayal ettim. Bu yüzden kitabın atmosferi bana oldukça tanıdık geldi.
Kitabın vermek istediği mesajı ve alt metnini sevdim. Ancak Zülfü Livaneli’nin bende bıraktığı etki açısından düşündüğümde, Serenad, Mutluluk ve Kardeşimin Hikâyesinin gerisinde kaldığını söylemeliyim. O kitaplardaki karakterler, hikâye örgüsü ve duygusal yoğunluk beni daha fazla etkilemişti. Son Ada ise daha çok fikriyle öne çıkan, okuması keyifli ama bende aynı derin izi bırakmayan bir roman oldu.
Yine de doğa, insan ve iktidar ilişkisini sade bir hikâye üzerinden anlatabilmesi kitabın en güçlü yanı. Kısa sürede okunan ama üzerine düşünmeye devam edilen kitaplardan biri.
Puan vermedi
Bu dünyada sana kötülük yapmak isteyen insanlar çıkacak karşına, ama unutma ki iyilik yapmak isteyenler de çıkacak.
Kimi insanın yüreği karanlık, kimininki aydınlıktır. Geceyle gündüz gibi! Dünyanın kötülerle dolu olduğunu düşünüp küsme, herkesin iyi olduğunu düşünüp hayal kırıklığına uğrama! Kendini koru kızım, insanlara karşı kendini koru!
Bekle beni, beklediğime değmedi.
Yeni bir roman hevesiyle hemde Trabzon gezisinden hatıra kalsın diye ümitle aldım. Fakat okudukça zülfü livaneli nin hayatından kesitler olduğunu farkettim. Zaten kitabın sonunda yazar bunu açıklamış.
Zülfü livanelinin bazı kitapları nedense (bende) umduğum gibi çıkmıyor. Mesela Serenad kitabı çok beğenilirken Konstantiniyye Oteli aynı etkiyi yapmadı.
Son Ada kitabı çok vurucu olmasına rağmen Balıkçı ve oğlu biraz sönük kaldı vb.
Kitapta anlatılan konu çok önemli, dönemin büyük sıkıntılarından bahsetmiş yazar. Ülkemizde düşünce konusunda nedense hangi çevreden olursa olsun hep bir önyargı, kabul etmeme mevcut ve bu durumu maalesef aşamıyoruz. Son söz olarak konu çok iyi ama kitap daha vurucu ve dokunaklı olabilirdi...