Şerife Çelik
@sericigim
Bibliyofil
"Bitmemiş işler bizim şimdi ve şu anı algılamamıza ve yaşamamıza sürekli engel teşkil eder."
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Haftada bir acile giden Berkecan'lara bakarak çöpte yaşayan çocuklar taş gibidir genelde. Bu acayip paradoksu da çözebilen yoktur.
Buna bir de şöyle örnek verebiliriz, sen devlet hastanesi kuyruklarında çürüyen bir hastasın diyelim. İçindeki satranç yeteneği yok hükmündedir. İstersen Kasparov'dan yetenekli ol. Dünya şampiyonu olamayacaksın asla. Sağlıktan yana şansın yaver değilse, hiçsin. Veya parasızlıktan geceleri kağıt topluyorsun, hasta ailene bakıyorsun. Einstein da olsan hiç hükmündedir. Ya da doğuştan körsün, ama içinde muhteşem bir resim kabiliyeti var. Var mı anlamı? Her şeyin olsa da zekân yokken olmaz bazı şeyler. On bin saat çalıştığını öteki bir saatte hallediyorsa, sen yanlış meslektesin. Hırs mı? Saçlarını yolmaktan başka yaramaz işe. Ya da zeka, para ve sağlığın olduğu halde doğuştan çirkinsen, amacın güzellik kraliçesi olmak olmamalı. Doğduğunda bulduğun yarım inşaatı iyi incelemeli insan. En değerli hedef kendiliktir.
Tüm hayatını şekillendiren dört önemli parametre vardır ve dördü de şanstır: zekâ, güzellik, para, sağlık. Zekanı arttıramazsın, sadece aptallaşmayı yavaşlatabilirsin. Güzelliğini arttıramazsın, çirkinliğini örtersin. Parayı istediğin zaman kazanamaz, ama koca bir serveti bir haftada tüketebilirsin. Sağlığı bozmak kolay, korumak çok zordur. Yani demem o ki insan, yapabilici değil, yıkımı erteleyicidir. Ona düşen tek ödev ise hazır yapılmışı korumaktır bir zahmet ki zordur koruması da.
Tolstoy'un bir sözüyle bitireyim ki o da büyük bir sistem düşmanıydı: 'Kötüler kendilerine tahammül edildikçe daha çok azarlar.'