Orhan Kemal'in öykülerinde yoksulluk, var- yok ilişkisi, hayat mücadelesi, insanların hayalleri tüm gerçekleri ile insanı sarsıyor. 1950 li yılların Türkiye'nin bir portresini çizmiş yazar. Elbette yaşadıklarını, gözlemlerini aktarmış. Kayifle ama zaman zaman üzülerek okudum...
Bir çocuk kitabı için gerekli olan herşeyi barındıran bir kitap, yeğenimle beraber okuduk. Kar adamın yalnızlığına üzüldüm çocukların mutlu dünyasında kardan adamlar mutlaka olmalı
Kitabın insanın yüreğini burkan bir tarafı var. Alişan kapaklıkayanın Yüreğime dokunan eller isimli kitabını andırıyor zaman zaman. Aynı yoksulluk, köy yaşamı, okuma isteği, var olma mücadelesi... Mesajını beğendiğim bir kitap okuduğumu düşünüyorum. Bu sebeple inceleme yazmaya karar verdim.O da şudur: "Eğitim bazıları için tek çıkış yoludur."