Selametimi istiyorsan vazgeç benden. Beni seviyorsan da nolur gösterme bana. Bana ettiğin tüm yeminlerden azad ediyorum seni. Kırgın ya da kızgın değilim, ben seni sensiz yaşamaya karar verdim Kamran. Ama sana hep dost, hep akraba, hep arkadaş kalacağım. Ve daima seni seveceğim. Yolun açık olsun.
İnanmak isteyen insandan daha aptal bir şey yok şu dünyada. Konduramıyorsun çünkü. Düşünsene, onu çok seviyorsun. O kötü biri olamaz,olmamalı. Ama sevmeye devam ediyorsun. Bakışlarını, ellerini, baktığı her şeyi... Sorun ne biliyor musun Kamran? Eğer sen zannettiğim adam değilsen şu hayatta artık nefret edeceğim çok şey var demektir. Yürüdüğüm yollar, dinlediğim şarkılar, tenine değen güneş, seni sen yapan;senin sevdiğin her şey,ben dahil. Her şeyden nefret edeceğim Kamran. Ama devam edeceğim sevmeye. Çünkü insan devam eder Kamran.
"Aynasız sarhoş olduğumu zannetti." Kendi kendine tebessüm etti ve düşüncelere dalarak, "Sanırım öyleydim," diye ekledi. "Fakat bir kadının yüzünün buna sebep olacağı hiç aklıma gelmemişti."
Gerçekten büyük şairlerin her dizesi hakikatin güzelliğiyle bezenmiștir ve insanoğlunun yüce, asil yanlarına seslenir. Büyük şairlerin tek bir dizesinden bile vazgeçmek, dünyayı o dizenin değerinden yoksun bırakmak demektir.