Bu karmaşıktan da öte…Çünkü sonsuz. Bu sonsuzluk, her yöne aynı anda uzanan dolambaçlı bir yol; bir yoldan daha çok bir boyut gibi. Ama bu boyut tek değil ki. Yüzeyini oluşturan sonsuz sayıda nodun her birinde bir başka boyut daha var; o da sonsuza den uzanıyor,kendi çevresinde dönüyor,dolanıyor,sürekli sonsuz…
“Bilseniz, şiirin nasıl bir dile muhtaç olduğunu bilseniz.!Öyle bir dil ki… Neye benzeteyim ,bilmem… Konuşan bir ruh kadar güzel olsun, bütün kederlerimize,fikrin bin çeşit derinliklerine, heyecanlara ,öfkeler tercüman olsun; bir dil ki bizimle beraber güneşin batışının üzüntülü renklerine dalsın …Bir dil… Ah! Saçma söylüyorum, zannedeceksiniz, bir dil ki tamamıyla bir insan olsun.”