...ben ise mutsuzluğumu her zaman yüzeyin altında saklamayı, onu görünmez kılmayı becerdim ve ne kadar mutsuz olursam, bu mutsuzluk yapımda (ve içimde) o kadar az fark edilir oldu ve yapım değişmediği için, bugün de o zaman olduğu gibi asıl içsel durumumun
üzerini dışarıya yansıttıklarımla örtebiliyorum, hiçbir ipucu vermeden asıl içsel durumumu gizleyebiliyorum, bu yetenek
büyük bir kolaylık sağlıyor.
Doğada her zaman olduğu gibi, zayıflamış
unsurların üzerine saldırılır; kanlan emilir, öldürülür ve yok edilirler. İnsan toplumu da bu açıdan en alçak, zira en sinsi olanıdır.
Bu kurbana acıma da daima sözdedir ve aslında birinin, başkalarının davranış biçimi ve acımasızlığından duyduğu vicdan azabından başka bir şey değildir, oysa kendisi de aslında aynı yoğunlukla acımasızca davranan biri olarak aynı davranış biçiminin ve acımasızlığın bir parçasıdır.